❝ အဖြူရောင်ပန်း အဖြစ်လည်း ပွင့်ခဲ့ဖူးပါတယ် မောင် ❞
( ထွန်းတောက်ထွဋ် - သင်္ချာ )
၁ ။
မိုးဦးကျရာသီမို့လောကဓာတ် တစ်ခုလုံး မှိုင်းညို့မှုန်ရီ နေပေမဲ့ ဇီးကွက်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ကြည်လင်လန်းဆန်းနေခဲ့ပါတယ် ။ ဖွဲဖွဲရွာနေတဲ့ မိုးစက်ကလေးတွေက ဇီးကွက်မရဲ့ ပါးပြင်ပေါ် ကျဆင်းနေတဲ့ မျက်ရည်တွေနဲ့အပြိုင် နှလုံးသားထဲအထိ စွတ်စိုအေးမြ ငြိမ်းချမ်းစေတာလည်း အမှန်ပါပဲ ။ လေပြည်နဲ့အတူ ကပ်ပါလာတဲ့ မိုးငွေ့အေးအေးတွေက ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ရစ်ပတ်သိုင်းခြုံ လာပြန်တော့ ကြက်သီးမွေးညင်းကလေးတွေတောင် ဖြန်းခနဲ ထ,သွားရတာပေါ့လေ ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဇီးကွက်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ လိပ်ပြာမလုံမှု ၊ ကြောက်ရွံ့စိုးထိတ်မှု ၊ သိမ်ငယ်ရှက်ရွံ့မှုတွေ ဘာတစ်ခုမှ ရှိမနေခဲ့တာ သေချာပါတယ် ။ သေချာဆို အလင်းရဲ့ လမ်းစကို ဇီးကွက်မ တွေ့ခဲ့ရပြီဖြစ်သလို အမှောင်ရဲ့ ဒုက္ခ ၊ လှောင်အိမ်ထဲက ဘဝ ဆိုတာတွေဟာလည်း ပိန်းကြာရွက်ပေါ် ရေမတင်သလို ကင်းစင်လွင့်ပျောက်ခဲ့ရပြီလေ ။ ထွက်ပေါက်ဝနဲ့ မလှမ်းမကမ်း ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင် အနားမှာ ဖွင့်ထားတဲ့ မုန့်ဟင်းခါးဆိုင်ကပျံ့လွင့်လာတဲ့ မုန့်ဟင်းရည်ရနံ့ကြောင့် ဝမ်းထဲ ဆာသလိုလိုဖြစ်ရပေမဲ့ လွတ်မြောက်ခြင်းရဲ့ အပျော်တွေက ရင်ထဲမှာ ပြည့်လျှံနေတာ ဆိုတော့ ဇီးကွက်မရဲ့ အစာအိမ်ကို ခဏလောက်ပဲ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပါတယ် ။ အဖမ်းခံရတဲ့ ရက်ချင်း ၊ အမှုတွဲချင်း မတူညီကြတဲ့ အတွက် ဇီးကွက်မထက် စောပြီး သူငယ်ချင်း နန္ဒီ တစ်ယောက် လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သလို တာဝန်ရှိသူတွေကို လိုင်းကြေး ပုံမှန် ပေးနိုင်ဖို့ ၊ သူ့ မိသားစုဘဝ အဆင်ပြေစေဖို့ ဇီးကွက်မတို့ ဆီမှာ ခေါင်းပုံဖြတ် ၊ အညွန့်ခူးစားခဲ့တဲ့ အန်တီသင်း ကတော့ အထဲမှာ ကျန်ရစ်နေဆဲပါပဲ ။ တကယ်တော့ ဇီးကွက်မတို့လို ညမှာ ပျံသန်း ၊ ရှာဖွေ ၊ ကျင်လည် ကျက်စားရတဲ့ ညဉ့်ငှက်မတွေရဲ့ ဘဝအဆုံးသတ်ဟာ မလှပကြတာ သေချာပေမဲ့ “ အဲဒီလို အဆုံးသတ်မျိုး မဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲပစ်ရမယ် ” ဆိုတဲ့ အတွေးက လှောင်ချိုင့်စံဘဝမှာပင် ဇီးကွက်မရဲ့ အာရုံထဲမှာ ရှိနှင့်နေပြီးသားပါ ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မိုးသက်လေ တချို့ တိုက်ခတ်လာပြန်တဲ့ အတွက် တရိပ်ရိပ်လွင့်လာတဲ့ မိုးသားမည်းမည်းတွေကို စိုးထိတ်စွာ မျှော်ကြည့်ရင်း ၊ ဇီးကွက်မပိုင်ဆိုင်သမျှ အဝတ်အစားအထုပ်ကလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ရင်း အင်းစိန် - ရွှေပြည်သာ ပြေးဆွဲနေတဲ့ ဘတ်စ်ကားတစ်စီးပေါ် ခပ်မြန်မြန် ပြေးတက်မိစဉ် ခဏမှာပဲ သဲကြီးမဲကြီး ရွာချလိုက်တဲ့ မိုးကြောင့် စိုးနှောင့်သလို ဖြစ်သွားခဲ့ရပါတယ် ။ ဇီးကွက်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ... ။
“ ဆယ်တန်းနှစ်ခါကျ ၊ အလုပ်မျိုးစုံမှာ ကျင်လည်ခဲ့ ရပြီး ညဉ့်ငှက်ဘဝ ရောက်ခဲ့ရတဲ့ အသက်အစိတ်ကျော် လှတပတ မိန်းကလေးတစ် ယောက်အနေနဲ့ ရှေ့ဆက်ရ မယ့်ဘဝကို ဖြူစင်မှုများစွာနဲ့ အသစ်က ပြန်စ,ဖို့ လာခဲ့တာပါ မိုးရယ် ။ လောလောဆယ် မှာတော့ ထီးပါလာဖို့ မပြောပါနဲ့ဦး ၊ အသိမိတ်ဆွေတွေ ဘယ်ရောက်နေမှန်း မသိ ၊ တည်းခိုစရာ နေရာတောင် မရှိသေးတာမို့ အငြိုးတကြီးနဲ့ မသည်းလိုက်ပါနဲ့ ။ အဆိုးပြီးရင် အကောင်းတွေသာ မျှော်လင့်နေသူမို့ ကံဆိုးမ သွားရာ မိုးလိုက်လို့ရွာတဲ့ ပုံစံမျိုး မချိုးပါနဲ့လား မိုးရယ် ။ စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ညဉ့်ငှက်ဘဝကို တော်လှန်ပြီး နေ့ဘက်မှာ ဖူးပွင့် ၊ ဝေဆာ ၊ မွှေးပျံ့ရတဲ့ အဖြူရောင်ပန်းတစ်ပွင့်အဖြစ် အခွင့်အရေး အသစ်တစ်ခုတော့ ပေးပါနော် ”
••••• ••••• •••••
၂ ။
ဆား ၊ နနွင်း ၊ ငံပြာရည် ၊ စပါးလင်တွေနဲ့ ရောပြုတ် ထားလို့ ပွက်ပွက်ဆူစပြုလာ တဲ့ ငါးပြုတ်ရည်ရနံ့ဟာ ဇီး ကွက်မရဲ့ ဂန္ဓာရုံကို နှိုးဆွ လာခဲ့ပါတယ် ။ ငှက်ပျောအူ တချို့ကို တရှပ်ရှပ် လှီးနေတဲ့ မမဇီဇဝါရဲ့ သနပ်ခါးဘဲကျား မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာတော့ ချွေးဥကလေးတွေ စို့နေတာပါပဲ ။ ကြက်သွန်နီဥတွေကို အခွံနွှာနေဆဲ ဇီးကွက်မရဲ့ မျက်ဝန်းတစ်စုံကတော့ ကြက်သွန်အခိုးရိုက်ပြီး မျက်ရည်ဝဲချင်ချင်ဖြစ်နေရတာ သေချာပါတယ် ။
“ ဘာမှမပူနဲ့ ဇီးကွက်မ ၊ ငါနဲ့အတူနေပြီး မုန့်ဟင်းခါး ၊ အုန်းနို့ခေါက်ဆွဲ ၊ အသုပ်စုံ ဝိုင်းရောင်းပေါ့ ။ လခတော့ သီးသန့် မပေးနိုင်သေးဘူး ဟယ် ။ ဝိုင်းလုပ်ဝိုင်းစားပေါ့ ဟာ ။ ဒီကြားထဲ အားရင် အားသလို ရပ်ကွက်ထဲ အဝတ်လျှော် ၊ မီးပူတိုက်လိုက်လုပ်ပြီး အပို ဝင်ငွေရှာချင်ရှာပေါ့ ။ အဓိက,ကတော့ နင်ကိုယ်တိုင် အမှန်တကယ်ပြောင်းလဲချင်စိတ် ရှိရမယ် ။ အရင်က ပတ်သက်ခဲ့ဖူးတဲ့ လူတွေနဲ့ ပြန်ဆုံရင် စိတ်မလည်ဖို့နဲ့ ဆွဲဆောင်ရာ ပြန်ပါမသွားဖို့လည်း အရေးကြီးတယ် ။ အရင်ကိစ္စတွေ ချေးခြောက် ရေနူး လုပ်လာရင်တော့ ဘာမှ ရှက်စရာမလိုဘူး ၊ အရင်လို မဟုတ်တော့တဲ့အကြောင်း ပြေပြေလည်လည် ပြောပြ ။ အဲဒီလိုမှ မရရင် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်ပြောပစ် ။ ထိကပါးရိကပါးနဲ့ ဒီထက်ပိုဆိုးလာရင်တော့ အချုပ်ထဲ ရောက်အောင် ပို့လိုက်ရုံပဲ ။ လွယ်တော့ မလွယ်ဘူး ဇီးကွက်မရေ ။ ငါ့တုန်းကဆိုရင် အချုပ်အနှောင် မခံရဘဲနဲ့ ဒီလောကကို စိတ်ကုန်ပြီး တိခနဲ ရပ်ပစ်လိုက်တာ ဆိုတော့ ထောင့်ပေါင်းစုံကနေ အကဲစမ်းလာတာတွေ မနည်းခဲ့ဘူး ။ နည်းမျိုးစုံသုံးပြီး အတော်လေးကို ကျော်လွှားခဲ့ရတယ်ပဲ ပြောပါတော့ဟယ် ။ ကဲ ... ဇီးကွက်မရေ အဲဒီ ကြက်သွန်နီတွေ အခွံနွာပြီးရင် စပါးလင်တွေ ပါးပါးလှီးပြီး ငရုတ်ဆုံထဲ ထည့်ထောင်းပေးဦး ”
စကားလည်းပြော ၊ ငှက်ပျောအူပါ ထိုင်လှီးနေဆဲ မမဇီဇဝါ တစ်ယောက်ကတော့ ဇီးကွက်မကို ခိုင်းတာလည်း မပျက်ခဲ့သလို မီးဖိုပေါ်က ငါးပြုတ်အိုးကိုတောင် တစ်ချက်နှစ်ချက် လှမ်းမွှေလိုက်သေးတာမျိုးပါ ။ အလုပ်နဲ့ လက်မပြတ်ဘူး ဆိုတာ ဒါမျိုးလား ။ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအလုပ်တစ်ခုခု ရှိနေသရွေ့ မဟုတ်တဲ့ ကိစ္စတွေကို မေ့ပျောက်နိုင်တယ် ဆိုတာ တကယ်လား ။ အတိတ်က ဆိုးရွားမှု မှန်သမျှကို မမဇီဇဝါ တစ်ယောက် ပြည်ဖုံးကား ချနိုင်ပြီ ဆိုတာ တကယ်လား ။ ညမှာ ကျင်လည်ခဲ့ရသူချင်း အတူတူ အချုပ်အနှောင် မခံရပါဘဲနဲ့ လမ်းကြောင်းမှန် လျှောက်နိုင်တဲ့ မမဇီဇဝါ ကို လေးစားအားကျတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ငေးကြည့်လိုက်စဉ်မှာပဲ ဇီးကွက်မရဲ့ အာရုံထဲကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ဝင်ရောက် လာခဲ့ပါတယ် ။
“ ဒါနဲ့ နန္ဒီ တစ်ယောက် ဘယ်ရောက်လို့ ဘယ်ပေါက် နေသလဲဟင် ။ သူက ဇီးကွက်မထက် နှစ်လလောက် စောပြီး လွတ်သွားခဲ့တာလေ ။ မမနဲ့ ပြန်တွေ့သေးလား ။ မမဆီ မလာဘူးလား ။ သူ့ သတင်းတွေ ဘာကြားသေးလဲ မမဇီဇဝါ ”
မျက်နှာ ၊ ကိုယ်လုံး ကိုယ်ပေါက်အလှကြီး မဟုတ်ပေမဲ့ ရွက်ကြမ်းရေကျိုထက် သာနေသေးတဲ့ အသက်သုံး ဆယ်ကျော်အရွယ် မမဇီဇဝါ တစ်ယောက် ဇီးကွက်မရဲ့ အမေးစကားကြောင့် မျက်နှာ မဲ့သွားခဲ့ပြီး လှီးလက်စ ငှက်ပျောအူကို ချထားလိုက်ရင်းကပဲ -
“ လာပါ့ ၊ ကြားပါ့ဟယ် ။ တစ်ခုတော့ ကြိုပြောထားမယ်နော် ။ ငါပြောပြတဲ့ သူ့အကြောင်းတွေသိပြီး နင် သူ့ဆီ သွားလည်မယ် ၊ သူနဲ့ ပြန်ပတ်သက်မယ် ဆိုရင်တော့ နင်နဲ့ငါ သူငယ်ချင်းဆက်ဖြစ် စရာ အကြောင်း မရှိတော့ သလို ငါ့အိမ်မှာလည်း နင် နေစရာ မလိုတော့ဘူး ။ ငါ အခု ငှားနေတဲ့ အိမ်ရှင်တွေနဲ့ ဒီရပ်ကွက်ကလည်း ရှုပ်ရှုပ် ယှက်ယှက်ကိစ္စတွေ လက်မခံဘူးဆိုတာ နင်သိထားဖို့ လိုတယ် ဇီးကွက်မ ။ ဘဝ ပြောင်းဖို့အတွက် နေရာ ကောင်းလိုတယ်ဆိုတာ နင် မမေ့ပါနဲ့ ။ မိနန္ဒီ တစ်ယောက်က ထောင်ကလွတ်ပြီး သိပ် မကြာခင်မှာပဲ ငါ့ဆီရောက်လာလို့ ငါလည်း တတ်နိုင်သမျှ ကူညီပေးခဲ့တယ် ။ ဒါပေမဲ့ နင်သိတဲ့ အတိုင်းပဲလေ ။ တစ်ရက်မှ သုံးလေးထောင်လောက် မြတ်တဲ့ ဈေးရောင်းခြင်းအလုပ်ဆိုတာ ငါတို့ ကျင်လည်ခဲ့ဖူးတဲ့ လောကမှာ ဒေါက်ဖိနပ်တစ်ရန်စာတောင် မရှိဘူးဆိုတော့ အလှကြိုက် ၊ အကောင်းကြိုက် မကောင်းတဲ့ဗီဇပါလာပြီးသား မိန်းမ တစ်ယောက်အနေနဲ့ မပြည့်စုံတာကို သူ မခံစားနိုင်ဘူးနဲ့ တူပါတယ် ။ ငါ့ဆီမှာ တစ်လ တောင် မပြည့်ပါဘူး ထွက် သွားတာပဲ ။ အရင် အလုပ်ပဲ ပြန်လုပ်နေတယ်တဲ့ ။ အရင် ထက် အဆင်ပြေနေပြီတဲ့ ။ ဘာပဲပြောပြော ငါနဲ့ နန္ဒီဟာ နင်နဲ့ နန္ဒီလောက် အရမ်းကြီး ရင်းနှီးခဲ့ကြသူတွေ မဟုတ် တော့ နန္ဒီ အတွင်းစိတ် ဘယ် လိုဆိုတာ နင် ပိုသိမှာ သေချာတယ် ။ ပိုပြီးသေချာတာကတော့ နန္ဒီလို ဘဝမျိုး နင့်ကို မရောက်စေချင်တာအမှန်ပဲ ။ စဉ်းစားပေါ့ ဇီးကွက်မရေ ဘယ်အရာမဆို ပျက်ရတာ လွယ်သလောက် ပျက်နေတာကို ပြင်ဖို့ကတော့ ခဲယဉ်းတယ်လို့ ထင်တာပါပဲဟယ် ”
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဇီးကွက်မတို့ နှစ်ယောက် တက်ညီလက်ညီနဲ့ လှီးချွတ် ၊ ထုထောင်း ၊ ချက်ပြုတ် ၊ ကြော်လှော်ခဲ့ကြတဲ့ အတွက် ညကိုး နာရီလောက်မှာပဲ မနက်စောစော မုန့်ဟင်းခါးရောင်းမယ့် ကိစ္စအတွက် ပြီးပြတ်သွားခဲ့ကြပါတယ် ။ တစ်လ သုံးသောင်း ပေးပြီး ငှားထားရတဲ့ ဆယ်ပေပတ်လည် အခန်းကျဉ်းကလေးကတော့ အိုးခွက်ပန်းကန် တိုလီမုတ်စ ပစ္စည်းပစ္စယတွေနဲ့ ပြည့်နေတာမို့ ဒီအခန်းထဲမှာ အိပ်ရဖို့အရေး စိတ်ရှုပ်ရမှာ သေချာပါတယ် ။ ဒါပေမဲ့ ရွှေပြည်သာ လို နေရာမျိုးမှာ မိဝေး ဖဝေး ၊ အုပ်ထိန်းသူ ဝေးနေဆဲ မိန်းမသားတစ်ယောက် အနေနဲ့ ကျောချစရာနေရာတစ်ခုရ ဖို့ဆိုတာ ထင်သလောက် မလွယ်မှန်း ဇီးကွက်မ သိနှင့် နေပြီးသားပါ ။ လှောင်အိမ်ထဲမှာ အိပ်ခဲ့ရတဲ့ အခြေအနေ ထက် အဆများစွာ သာသလို လှောင်အိမ်ထဲ စားခဲ့ရတာ ထက် အဆများစွာ ပိုသာတဲ့ ထမင်းနှစ်နပ်က ဇီးကွက်မ ဝမ်းထဲ ဝင်ခဲ့ပြီမို့ နေစရာ ပေး ၊ ထမင်းကျွေးတဲ့ မမ ဇီဇဝါ စကား နားထောင်ပြီး ကျေးဇူးမကန်းဖို့ အတွက်ပဲ စဉ်းစားရပါတယ် ။ တစ်ဖက် အခန်းမှာ နေထိုင်ကြတဲ့ အိမ် ရှင်မိသားစုဝင်တွေကတော့ TV ဇာတ်လမ်းတွဲ တစ်ခုမှာ နစ်မြောနေကြဆဲပါပဲ ။ မီး ခလုတ်ပိတ်ပြီး နှစ်ယောက် သား အိပ်ကြမလို့ ပြင်ဆင် စဉ်မှာတော့ -
“ ဟဲ့ ဇီးကွက်မ ၊ နင့် အချစ်တော်ကြီး အလုပ်ပြုတ် သွားပြီသိလား ။ ထောင်မကျ တာတောင် ကံကောင်း ”
“ ဟင် ... ဘယ်သူလဲ မမဇီဇဝါ ”
“ နင့်ဆီက လိုင်းကြေးတွေ မတရားယူ အညွန့်ခူး စားခဲ့ပြီး အမှုတွဲ ပြစရာ မရှိလို့ နင့်ကို ထောင်ထဲ ပို့ခဲ့တဲ့ ကောင်လေ ။ နင် အသည်းအသန် ကြိုက်ခဲ့တဲ့ နယ်ထိန်း မောင်မောင်နိုင်လေ ။ နင် အထဲရောက်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ အကျင့်ပျက်ချစားတာတွေများလာလို့ တိုင်ကြတောကြတာနဲ့ အငြိမ်းစား အပေးခံလိုက်ရတာတဲ့ ။ သူ့ အကျင့်ဆိုးတွေကို တို့တစ်မြို့ နယ်လုံးက ကောင်းကောင်းကြီး သိနေတာဆိုတော့ အလုပ်လည်း ပြုတ်ရော ဝမ်းသာတဲ့ သူတွေ အများကြီးပေါ့ ။ အဲဒီကောင် အဲဒီလို ဖြစ်သွားတာ ငါတော့ ဝမ်းသာမဆုံးဘူး ဇီးကွက်မရေ ။ ရွှေပြည်သာ ထဲမှာပဲ ဒုက္ခရောက်နေတယ် လို့ ကြားတာပဲ ။ ဝဋ်ဆိုတာ နောက်ဘဝတောင် မကူးဘူး ဇီးကွက်မရဲ့ ၊ ဟင်း ... ဟင်း ... ဟင်း ”
မောပန်းထားသမျှ အညောင်းပြေ လှဲအိပ်မလို့ ဟန်ပြင်နေစဉ်မှာပဲ မမဇီဇဝါ ပြောလာတဲ့ စကားတွေကြောင့် ရင်ထဲမှာ ရှုပ်ထွေး မွန်းကျပ်သွားခဲ့ပါတယ် ။ မမဇီဇဝါရဲ့ စကားတွေကြောင့် ပျော်သလိုလို ၊ စိတ်မကောင်း သလိုလို ဖြစ်ရတာလည်း အမှန်ပါပဲ ။ တကယ်တော့ လုပ်ချင်တာနဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်ကို တွဲစပ်အသုံးချရင်း အမှောင်မှာ တွေ့ဆုံနေရသူချင်း အတူတူ ၊ ခေတ်ရဲ့သားကောင်ချင်း အတူတူ ဖေးကူစာနာတဲ့ အတွေး တစ်စတလေတောင် မရှိခဲ့တဲ့ လူမပီသ ၊ လူစိတ် မထားခဲ့ သူတစ်ယောက်ရဲ့ အဆုံးသတ်ဟာ ဒါမျိုးတဲ့လား ။ တရားမျှတမှုနဲ့ မတရားမှု ထိပ်တိုက်တွေ့ကြတဲ့အခါ တရားမျှတမှုကို လက်ကိုင်ထားတဲ့ မြေကမ္ဘာကြီးဟာ မတရားမှုတွေအတွက် ပြေးစရာ မရှိလောက်အောင် တကယ်ပဲ ကျဉ်းသွားခဲ့ပြီလား ။ ဝဋ်ဆိုတာ နောက်ဘဝအထိ မစောင့်ဘဲ ဒီဘဝမှာပင် ပြန်လည်တတ်တာ အမှန်ပဲလား ။ လားပေါင်းများစွာနဲ့ အတွေးရှုပ်လာရတဲ့ ဇီးကွက်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ .... ။
“ အလုပ်ပြုတ်ပြီး ဒုက္ခ ရောက်နေတယ် ကြားလို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရပါတယ် မောင် ။ မောင့် ပယောဂနဲ့လှောင်အိမ်ထဲ ရောက်စ ကာလမှာတောင် စိတ်မနာနိုင်ခဲ့ဘဲ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ သတိရတမ်းတစိတ်တွေနဲ့ မောင့်အကြောင်းပဲ တွေးနေမိခဲ့တာ ဝန်ခံပါတယ်မောင် ။ လှောင်အိမ်စံဘဝမှာ အဆင်မပြေသမျှ ခါးစည်းခံရင်း ရက်စက်ခဲ့သူ တစ်ယောက် အပေါ် စိတ်မနာနိုင်ဘဲ ညစဉ်နဲ့အမျှ ဘုရားရှိခိုး ၊ မေတ္တာပို့ခဲ့ တာတွေဟာ တရားမျှတစွာနဲ့ပဲ မောင့်အပေါ် သက်ရောက်ခဲ့ပြီလားမောင် ။ ရက်စက်ခဲ့သူက ဇီးကွက်မ ရင်နဲ့ မဆံ့ ချစ်ခဲ့ရသူမို့ “ မောင် ဒုက္ခရောက်နေပြီ ” ဆိုတဲ့ သတင်းဟာ အတင်းအဖျင်း စကားအဖြစ် ရင်ထဲကို မဝင်လာဘဲ “ သနားစိတ် ယိုဖိတ်ရပါတယ် ” ဆိုရင် ဇီးကွက်မကို အမှတ်သည်းခြေ မရှိသူတစ်ယောက်အဖြစ် စွပ်စွဲသမုတ်ကြမလား မသိဘူး မောင် ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မောင်ရယ် ၊ နောင်တတရားတွေနဲ့ ဖြူစင်မှုလမ်းစကို လျှောက်တော့မယ့် ဇီးကွက်မ အနေနဲ့ မောင့်အပေါ် ထားခဲ့တဲ့ မေတ္တာတရားတွေ မောင်နဲ့ သာ ထိုက်တန်ခဲ့မယ် ဆိုရင် သူတစ်ပါးအပေါ် စာနာနိုင် မယ့် တရားမျှတမှုကို လက် ကိုင်ထားတဲ့ ယောကျ်ား ကောင်းတစ်ယောက် အဖြစ်နဲ့ မောင့်ကို ပြန်တွေ့ချင်ပါသေးတယ် မောင်ရယ် ”
••••• ••••• •••••
၃ ။
အပိုဝင်ငွေ ရအောင်ဆိုပြီး မမဇီဇဝါရဲ့ အကြံပေးချက်အရ ကြက်သား ၊ ဆိတ်သား ၊ အသားတု ၊ ရုံးပတီသီး စတဲ့ အကင်တုတ်ထိုးအမျိုးစုံကို ဘီယာဆိုင်တချို့အတွက် လိုက်သွင်းကြည့်တဲ့ အခါမှာတော့ ဇီးကွက်မတို့ရဲ့ စီးပွားရေး အသင့်အတင့် အဆင်ပြေခဲ့ပါတယ် ။ စီစဉ်ပြင်ဆင်ထားတဲ့အစားအသောက် အပေါ် စေတနာပါမှု ၊ အမြတ်ကြီးမစားမှု ၊ တခြား အစားအသောက်မျိုးစုံကို ကြော်လှော်ချက်ပြုတ်နေရတဲ့ ဘီယာဆိုင်တချို့ရဲ့ အကင်တုတ်ထိုးအမျိုးစုံအတွက် အချိန် မပေးနိုင်မှုတွေက ဇီးကွက်မတို့ အတွက် အဆင်ပြေခြင်း လမ်းစလို့ပဲ ပြောရမှာပါ ။ ဒါပေမဲ့ ဘီယာဆိုင်မှာ ဆုံတွေ့ရတတ်လေ့ရှိတဲ့ ပတ်သက်ခဲ့ဖူးသူ တချို့ရဲ့ သွေးတိုးစမ်းစကားတွေ ၊ မခံချိမခံသာ ပြစ်တင်ပြောဆိုတတ်တဲ့ လေသံတွေနဲ့ နိုင်လိုမင်းထက် အပြုအမူတချို့ကိုတော့ ဘာ တစ်ခွန်းမှ ခွန်းတုံ့မပြန်ဘဲ မီးဝင်းဝင်းတောက်မျက်ဝန်း တစ်စုံနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့တာ များပါတယ် ။
တကယ်တော့ လှပပြူး ကျယ် နက်မှောင်လွန်းတဲ့ မျက်ဝန်းတစ်စုံကြောင့် ညမှာ ပျံသန်းရတဲ့ ဘဝမှာကတည်းက အမည်ရင်း ဇလပ်ဖြူ ပျောက်ပြီး ဇီးကွက်မလို့ အမည်တွင်ခဲ့ရတာ အမှန် ဖြစ်သလို ၊ ညထံပါးမှာ စူးရှ တောက်စားခဲ့ရတဲ့ အကြည့်တွေက နေ့ဘက်မှာ ကျင့်သားရပြန်တော့ ဇီးကွက်မ ထံပါး ထိကပါး ရိကပါး ရောက်လာတတ်တဲ့ ပုရိသတွေအတွက် စိမ်းသက်တဲ့ မျက်ဝန်းတစ်စုံ ဖြစ်နေမှာ မလွဲပါဘူး ။ မလွဲဆို ဇီးကွက်မဘဝကို ခဝါချပြီးတော့ ရွာ တစ်ရွာကနေ မသိနားမလည်ခြင်း များစွာနဲ့ ရန်ကုန်မြို့ကြီးကို ရောက်ရှိလာတဲ့ ဇလပ်ဖြူ ဘဝ ပြန်ရခဲ့ပြီလေ ။ ကွာခြားသွားတာဆိုလို့ အသက် အရွယ်နဲ့ ဘဝအတွေ့အကြုံတွေပဲ ရှိမှာပါ ။ ဦးနှောက်ထဲမှာ မှတ်မိနေတာ တစ်ခုကတော့ ဇီးကွက်မအမည်နဲ့ ညတွေမှာ ညစ်နွမ်းစွာ ပျံသန်းခဲ့ဖူးတယ် ဆိုတာပါပဲ ။ ဒါကလည်း အလုပ်ရှုပ်နေတတ်တဲ့ဇလပ်ဖြူ အတွက် ဆယ်ခါမှ တစ်ခါ ခေါင်းထဲ ရောက်လာ တဲ့ အတွေးပါလေ ။ မေ့ထားလိုက်ပါပြီ ။ မေ့ပစ်လိုက်ပါပြီ ။ မေ့ချင်ဟန်ဆောင်ခဲ့ပါပြီ ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖြူစင်တဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်ဟာ ညအမှောင်နဲ့ မသင့်တော်တာ သေချာသလို မှောင်စပျိုးတာနဲ့ အပြင်မှာ မနေရဲတော့တဲ့ ဇီးကွက်အရိပ် သိမ်ငယ်မှုတွေက ဇလပ်ဖြူ အပေါ် စိုးမိုးနေသေးတဲ့အတွက် မှောင်စပျိုးပြီဟေ့ ဆိုတာနဲ့ ဇလပ်ဖြူတို့ အိမ်တန်းပြန်တာပဲ များပါတယ် ။ အပိုဝင်ငွေရအောင် လုပ်နေရတဲ့ အလုပ်က ညမှောင်တဲ့ အထိ လုပ်စရာ မလိုသလို အိမ်ရောက်တာနဲ့ မမဇီဇဝါရဲ့အပြုံးမျက်နှာနဲ့ မုန့်ဟင်းခါး ချက်ဖို့အတွက် လုပ်စရာအလုပ်တွေက တန်းစီစောင့်ဆိုင်း နေတာလည်း ပါပါတယ် ။ ဒါပေမဲ့ လောဘဇောကပ်ပြီး မှောင်စပျိုးသွားတဲ့ တစ်ရက်မှာတော့ ··· ။
“ ဟယ် ... နင် နင် ဇီးကွက်မ ။ ကြည့်စမ်း ၊ ငါ့ကို မြင်တာတောင် လှမ်းခေါ်ဖော် မရဘူး ကြောင်ကြည့်နေတာများ ။ နေနိုင်ချက်က နိုင်း လောက်ရှိတယ် ... ဟင်း ... ဟင်း ... ဟင်း ။ ဘယ်တုန်းက ပြန်လွတ်လာသလဲ ဇီးကွက်မ ။ ခု ဘယ်မှာ နေသလဲ ၊ ဘာတွေ လုပ်နေသလဲ ပြောစမ်းပါဦး ဇီးကွက်မရယ် ၊ နင့်ကို ပြန်တွေ့ရတာ ငါ တကယ် ဝမ်းသာနေတယ် သိလား ၊ ဟင်း ... ဟင်း ... ဟင်း ”
တန်ဖိုးကြီးနေမှာ သေချာတဲ့ အနက်ရောင်ခေတ်မီ ဝတ်စုံဆန်းတစ်စုံနဲ့ ရေမွှေးရနံ့ တွေ မွှန်ထူ ၊ မိတ်ကပ်တွေ ရဲပတောင်းထနေအောင် လိမ်း ထားတဲ့ လှတပတ အမျိုး သမီးတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာ ဟာ ဇလပ်ဖြူကို အော်ဂလီ ဆန်စေတာ သေချာပါတယ် ။ ဒါပေမဲ့ ငယ်သံယောဇဉ်ဆို တဲ့ အသိနဲ့ပဲ လူကို လူလို သဘောထားတတ်တဲ့ စိတ် က မျက်နှာပြင်ပေါ်ကို အပြုံး တစ်ခု ပံ့ပိုးပေးလိုက်တာ သေချာပါတယ် ။
“ နန္ဒီ ၊ နင် ... နန္ဒီနော် ”
“ အောင်မလေးဟဲ့ ဇီးကွက်မရယ် ၊ နင် အတိတ်မေ့ ရောဂါတော့ မရသေးပါဘူးနော် ။ နန္ဒမှ နန္ဒီအစစ်ပါတဲ့ ရှင် ။ ဘာလဲ ... အရင်ထက် ငါ ပိုလှလာ ၊ ပိုလန်းလာလို့ နင် ငါ့ကို မမှတ်မိဘူး ဖြစ်သွားတာ မဟုတ်လား ဟင်း ... ဟင်း ... ဟင်း ။ ဒီလိုပဲဖြစ်ရမယ်လေ ။ ငါ အခု အဆင်ပြေနေပြီ သိလား ။ အရင်ထက်ကို ပိုအဆင်ပြေ နေပြီလို့ ပြောရင် ရတယ် ။ အခြေအနေအသစ် ၊ ခွင် အသစ်တွေ တွေ့ထားတာ လေ ။ နင် အခု ဘယ်မှာနေ သလဲ ၊ ဘာတွေ လုပ်နေ သလဲ ။ အဆင်မပြေရင် ငါ့ဆီ လာနေလေ ။ ငါ အခု .. ”
စကားတွေ ရေပက် မဝင်အောင် ပြောနေတဲ့ အရုပ်မျက်နှာတစ်ခုဟာ အပြင်ပန်း အနေနဲ့ ကြည့်မယ်ဆိုရင် ရုပ်ရှင်မင်းသမီး တစ်ယောက်လို လှပကြွရွနေတာ သေချာပေမဲ့ ခပ်ရွှင်ရွှင် ချွဲပျစ်ပျစ် ရယ်မောတတ်တဲ့ အသံတစ်မျိုးက ဇလပ်ဖြူ နားထဲမှာ ချိုသာ မနေတာ အမှန်ပါပဲ ။ သေချာ ကြည့်လေ အရေးအကြောင်းတွေ မြင်ရလေ ဖြစ်တဲ့ နန္ဒီရဲ့ ခပ်လှလှမျက်နှာပြင်ပေါ်က အပြုံးကတော့ ဟန်ဆောင် အပြုံး ၊ မထီမဲ့မြင် အပြုံး ၊ လုပ်ပြုံးသာသာပါပဲ ။ ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ငယ်သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဖက်လဲတကင်း ဆက်ဆံချင်ပေမဲ့ နန္ဒီ ဆင်းလာဟန်ရှိတဲ့ ကား အကောင်းစားကြီးပေါ်က အရွယ်ရင့် လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ ပြည်တည်တည်အကြည့် ၊ ဇလပ်ဖြူ ရဲ့ မပြောင်းလဲချင်တဲ့ စိတ်နဲ့ မမဇီဇဝါရဲ့ သတိပေးစကားတွေက အရာရာကို တွန့်ဆုတ်သွားခဲ့ပြီးနောက်မှာတော့ ... ။
“ ငါအခု မမဇီဇဝါနဲ့ အတူနေတယ် ။ ဝိုင်းလုပ်ဝိုင်းစားပေါ့ ။ အပိုဝင်ငွေရအောင် ဆိုပြီး အကင်အမျိုးစုံကို ဘီယာဆိုင်တွေ လိုက်သွင်းနေတာလေ ။ အဆင်ပြေတယ်ပဲ ပြောပါတော့ဟယ် ။ ကဲ ... နန္ဒီ ငါလည်း အချိန်သိပ်မရဘူး ။ ခုတောင် မှောင်စပျိုးနေပြီ ။ တော်ကြာ နောက်ကျ တယ်ဆိုပြီး မမဇီဇဝါ ငါ့ကို ဆူနေလိမ့်မယ် ။ ဪ ... ဒါနဲ့ ငါ့နာမည် ဇီးကွက်မ မဟုတ်တော့ဘူး ။ အရင် နာမည် ဇလပ်ဖြူ ဖြစ်နေပြီ ။ နင် သိပါတယ်လေ ၊ ကဲ ... ငါသွားတော့မယ် နန္ဒီ ”
“ ဟယ် ဇီးကွက်မ ၊ နင် ... နင် ဘယ်လို ဖြစ်သွားရတာလဲ ချက်ချင်းကြီး ၊ နေဦးလေ ။ ငါပြော ... အာ ... ဒီမိန်းမ ဘာကြောင်ပြန်ပြီလဲ မသိဘူး ။ စိတ်ပျက်ပါတယ် ”
နန္ဒီ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ဘတ်စ်ကားတစ်စီးပေါ် ပြေးတက်ခဲ့မိတဲ့အတွက် နန္ဒီ လည်း စိတ်ရှုပ်သွားတဲ့ပုံစံနဲ့ မြည်တွန်တောက်တီးရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ် ။ ဇလပ်ဖြူ ရဲ့ရင်ထဲမှာတော့ ... ။
“ ဖြူစင်သန့်ရှင်းပြီး ရနံ့သင်းသင်းကလေးမွှေးတဲ့ ပန်းဖြူဖြူတစ်ပွင့် ဖြစ်ချင်တာမို့ နင့်အပေါ် အပြစ်တင် စကားမပြောဘဲ လမ်းခွဲခဲ့တာပါ သူငယ်ချင်းရယ် ။ အလွှာ မတူ ၊ အရောင်မတူသလို ရည်ရွယ်ချက်ချင်း ၊ ခံယူချက်ချင်းလည်း မတူတော့တာမို့ အစိမ်းဖြတ်ဖြတ်ပြီး ထားရစ်ခဲ့တယ်လို့ပဲ ယူဆချင်ယူဆပါ ။ ဘဝအမည်းစက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေဆဲ မိန်းမသား တစ်ယောက်အနား အကြာကြီးရပ် စကားမပြောချင်တာလည်း အမှန်ပါ ။ သံသရာ ဆိုတာ တကယ်ရှိခဲ့ရင် သံသရာတစ်လျှောက် အနှောင့်အသွား မလွတ်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ရင်းနှီးစားသောက်ရတဲ့ ဘဝမျိုး မရောက်ပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ် ။ ကြမ္မာရဟတ် တစ်ပတ်လည် ပြီး လှောင်ချိုင့်စံဘဝလည်း ကင်းပါစေ ။ ခုအချိန်မှာ အဖြစ်ချင်ဆုံး အရာတစ်ခုကို ပြောပါဆိုရင် အတိတ်က မည်းညစ်ခဲ့မှုတွေနဲ့ မပတ်သက်တဲ့ နေရာတစ်ခုကို အရောက်သွားချင် နေတာပါ ပဲ သူငယ်ချင်းရယ် ”
••••• ••••• •••••
၄ ။
မျက်လုံးမျက်ခုံး ကောင်းကောင်း ၊ ရှည်လျား ချွန်မြတဲ့ နှာတံ ၊ ကြံ့ခိုင်တဲ့ မေးရိုး ၊ ပိရိသေသပ်တဲ့ နှုတ်ခမ်း ၊ ညိုမောင်းတဲ့ အသားအရေ ၊ မြင့်မားတဲ့ အရပ်နဲ့ အချိုးအစားကျနလွန်းတဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ဖန်တွေဟာ အနည်းငယ် ပိန်လှီလျော့ရဲ သွားတာက လွဲပြီး ကြည့်ကောင်းနေဆဲ မောင်တစ်ယောက်ကတော့ ဇလပ်ဖြူရဲ့ မျက်စိထဲမှာ မင်းသားတစ်ပါးလို ဖြစ်နေဆဲပါပဲ ။
ဒါပေမဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့် အာဏာကြောင့် စူးရှတောက်ပခဲ့တဲ့ မောင့်ရဲ့မျက်ဝန်းတွေ အရောင်ဖျော့ခဲ့ပြီ ဖြစ်သလို ဘယ်သောအခါမှ ရယ်မပြ တတ်တဲ့ မောင့်ဆီက ပို့လွှတ် လာတဲ့ အပြုံးနုနုတွေက ဖလပ်ဖြူရဲ့ရင်ကို တလှပ်လှပ် ဖြစ်စေတာ သေချာပါတယ် ။ ဝဋ်မကုန်သေးတာလား ၊ ရေစက်မကုန်သေးတာလား ၊ ရေစက်ဆုံဖို့ ကျန်နေသေးတာလား ၊ ရွှေပြည်သာမြို့နယ် ကြီးက ကျဉ်းလွန်းတာလား ။ လားပေါင်းများစွာနဲ့ မောင့်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း ခေါင်းငုံ့ချလိုက်မိတဲ့ ဇလပ်ဖြူရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ မယုံရဲစိတ် ၊ နာကြည်းစိတ် ၊ ခွင့်လွှတ်တောင်းပန်စေချင်တဲ့စိတ် ၊ ဖေးမနှစ်သိမ့်ခံချင်တဲ့စိတ်တွေ ရောထွေးလာခဲ့တာ သေချာပါတယ် ။ အရောင်မှိန်နေပေမဲ့ သပ်ရပ်ကြည့်ကောင်းနေဆဲ ယူနီဖောင်းတစ်စုံ ကတော့ စက်ရုံတစ်ရုံက လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းမှန်း သိသာစေသလို ယူနီဖောင်းတွေနဲ့သာ လိုက်ဖက်လွန်းတဲ့ မောင့်ရဲ့ ပုံဟန်ကတော့ ဇလပ်ဖြူကို ညှို့ငင်နိုင်ဆဲပါလေ ။
“ မှားခဲ့သမျှ တောင်းပန်ပါတယ် ဇီးကွက်မရယ် ၊ အစ်ကိုမောင်လည်း လုပ်ချင်တာနဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်ကို အသုံးချပြီး ဆိုးမိုက်ခဲ့သမျှ ၊ အလွဲသုံးစား လုပ်မိခဲ့သမျှ ပေးဆပ်ချိန် ပြန်ရောက်မှ နောင်တရခဲ့တာပါ ။ သေချာစဉ်းစားကြည့်လေ ဇီးကွက်မအပေါ် အစ်ကိုမောင် မတရားခဲ့တာတွေ ပိုသိလာရလေပဲ ။ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပတ်သက်ခဲ့ဖူးကြသူတွေအနေနဲ့ ဖြစ်ခဲ့သမျှအတွက် အစ်ကိုမောင့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါလို့ပဲ တောင်း ပန်ချင်ပါတယ် ။ ခွင့်လွှတ် မယ် မဟုတ်လားဟင် ”
ယောကျ်ားပီသစွာ တည်ကြည်ခံ့ညားနေတဲ့ ရုပ် သွင်နဲ့ မာန်တွေဌာန်တွေ မသုံးဘဲ ၊ ဟောက်စားလုပ်တာ မျိုး မဟုတ်ဘဲ ပီသကြည်မြ နေတဲ့ အသံဝါဝါတွေက ဇီးကွက်မ ဘဝက ခံစားခဲ့ရတဲ့ အနာတွေအတွက် ချက်ချင်း ကျက်သွားသလိုလိုပါပဲ ။ ဒါပေမဲ့ မယုံရဲခြင်း ၊ စိုးထိတ်ခြင်းနဲ့ မိန်းမသားသိက္ခာ ဆိုတာတွေက နာခဲ့ဖူးတဲ့ အသည်းကို သတိပြန်ပေးလိုက်တဲ့အတွက် ... ။
“ ကျွန်မနာမည် ဇီးကွက်မ မဟုတ်တော့ပါဘူး အစ်ကို မောင် ။ မွေးကတည်းက ကျွန်မမိဘတွေ ပေးထားတဲ့ နာမည်အတိုင်း ဇလပ်ဖြူ ပြန် ဖြစ်နေပါပြီ ။ ဈေးဝယ်စရာတွေ ရှိသေးလို့ သွားဦးမယ်နော် ”
“ ခဏနေပါဦး ဇီး ကွက် ... အဲ ... ဇလပ်ဖြူရယ် ။ အစ်ကိုမောင့်ဘက်က တောင်းပန်စရာတွေရှိသေးလို့ပါ ။ ပြီးတော့ အစ်ကိုမောင် လေ … ဇလပ်ဖြူကို .. ”
“ အို ... ”
ဖျတ်ခနဲ လှမ်းဆွဲလိုက်တဲ့ နွေးထွေးတဲ့ လက်အစုံကြောင့် ရင်ထဲမှာ ကတုန်ကယင် ဖြစ်သွားခဲ့သလို ဇီးကွက်မဘဝနဲ့ တစ်ခါ နှစ်ခါ မက ၊ အကြိမ်ကြိမ် အခါခါ မကျ ရင်းနှီးခဲ့ဖူးတဲ့ အထိအတွေ့ ၊ အသွေးအသား ဆန္ဒ တစ်မျိုးက ဇလပ်ဖြူရဲ့ အတွင်းစိတ်ကို ကပြောင်းကပြန် ဖြစ်စေခဲ့တာ သေချာပါတယ် ။ ဒါပေမဲ့ လူသူစည်ကားရှုပ်ထွေးလွန်းတဲ့ ထန်းခြောက်ပင်ဈေးကြီး ဆိုတဲ့ အသိ ၊ အရင်လို အပေါစား မဆန်ချင်တဲ့ သတိ ၊ ဇီးကွက်မ မဟုတ်တော့တဲ့ ဇလပ်ဖြူ ရဲ့ သဘောထားအမှန်ကို သိစေချင်တဲ့ စိတ်တွေကြောင့် မောင့်လက်ကို ခါထုတ်ပြီး ဈေးဆက်ဝယ်နေရပေမဲ့ ဇလပ်ဖြူ တစ်ကိုယ်လုံး ပူထူပြီး ဇောချွေးတွေပြန်လာတဲ့ အထိပါပဲ ။ စိတ်ပျက်ညှိုးငယ်နေတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ မောင် ကတော့ ဇလပ်ဖြူ နောက်က အရိပ်လို လိုက်ပါနေဆဲပါ ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်က ကပ်ပါလာတဲ့ ချစ်အရိပ်ဟောင်း တစ်ခုကို ချွေးသိပ်ချင်တာလား ၊ အပူမီးရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကြောင့်လား မသိပါဘူး ဈေးထိပ်က လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲ ခဏဝင်ထိုင်ပြီး အအေးတစ်ပုလင်းမှာ သောက်ဖြစ်တဲ့ အခါမှာတော့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲအထိ မောင် လိုက်ဝင်မလာခဲ့ပါဘူး ။ ကွမ်းယာဆိုင် အနားမှာ ရပ် ကျန်ရင်း ၊ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မပြတ်တမ်း ဖွာရှိုက်ရင်း တောင်းပန်တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့သာ ကြည့်နေခဲ့ပါတယ် ။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှေ့မှာ ရုံး ဖယ်ရီကားတစ်စီး ထိုးဆိုက်လာပြီး မောင် တက်သွားမှ သက်ပြင်းရှည် တစ်ချက်ချမိတာမျိုးပါ ။ အိမ်ပြန်ရောက်လို့ ကြုံဆုံခဲ့မိသမျှ မမဇီဇဝါ ကို ပြန်ပြောဖြစ်တဲ့အခါမှာတော့ ... ။
“ အောင်မယ်လေးဟဲ့ ၊ အမှတ်မရှိတဲ့ အသည်း ကွဲတာပဲ ကောင်းတယ် ဆိုတဲ့စကား နင့်ကို ရည်ရွယ်ပြီး ပြောတာနဲ့ တူပါတယ် ဇလပ်ဖြူ ရယ် ။ သူ့လိုကောင်ကိုများ ယုံစားပြီး အမှတ်တွေ စွတ်ပေးနေတာကိုး ။ ဘာတဲ့ ... အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး အတော် ပြောင်းလဲသွားပြီတဲ့လား ။ဟား ... ဟား ... ဟား ... ဟား အဲဒီလိုပဲ အားရပါးရ ရယ်လိုက်ချင်တယ်ဟေ့ ။ ယောက်ျားတွေရဲ့အထာမသိ တဲ့ သူငယ်နှပ်စားမလေးကျ နေတာပဲ ဇလပ်ဖြူ ရယ် ။ ဒီ မှာ သေချာမှတ်ထား ။ ရက်စက်တတ်တဲ့ ယောက်ျား တစ်ယောက်ဟာ သူ့ပင်ကို ဗီဇအတိုင်း ရက်စက်မြဲ ရက်စက်တတ်သလို ယောက်ျားတွေ မာယာများပြီ ဆိုရင် မိန်းမဆယ်ယောက် လိုက်မမီဘူးလို့သာမှတ် ။ ဘယ့်နှယ်တော် ... ကိုယ့်ကို ချစ်ဟန် ဆောင်ပြီး လုပ်ချင်သလိုလုပ် ၊ ကိုယ် ရှာလို့ ရသမျှ အညွန့်ခူးစား ၊ အမှုတွဲ ရှာမရလို့ ဆိုပြီး ကိုယ့်ကို ထောင်ထဲပို့ခဲ့တဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ဆယ်သက် မယုံစားမိစေနဲ့ ။ ရှုပ်ပါတယ် သူ့အကြောင်းတွေ ခေါင်းထဲက ထုတ်ပြီး ကိုယ်လုပ်စရာရှိတာပဲ ဆက်လုပ်နေလိုက်စမ်းပါ ။ အချစ်တွေ ၊ အနှစ်တွေ ၊ သစ္စာမေတ္တာတွေ ၊ ဘာညာတွေကို ယုံစားချင်သေးလို့လား ။ မယုံစားနဲ့တော့ ၊ လမ်းဖြောင့်အောင် လျှောက်နေဆဲ ကာလမှာ ယုံမှတ်လို့ ပုံအပ်မိပြီ ဆိုတာနဲ့ တစ်ချိန်ချိန် နင်တို့ ငါတို့ရဲ့ ဘဝနောက်ကြောင်းတွေ အစပြန်ဖော်ပြီး ရမယ်ရှာတဲ့နေ့ဟာ အသည်းကွဲပြီး ဘဝဟောင်းပြန်ရောက်မယ့်နေ့ လို့သာ မှတ်ပေတော့ ဇလပ်ဖြူရေ ”
“ မမဇီဇဝါကလည်း ဇလပ်ဖြူက သူနဲ့ ပြန်ဆုံခဲ့တဲ့ အကြောင်းနဲ့ သူ့ရဲ့ပြောင်းလဲ သွားတဲ့ ပုံစံကိုပဲ ပြောမိတာ ပါနော် ။ မမ ပြောတဲ့အထိ အတွေးမနက်ချင်သေးပါဘူး ။ ဟွန့် ... သူများကို အထင် သေးရက်တယ် ”
မမဇီဇဝါရဲ့ တဲ့တိုးကျလွန်းတဲ့ စကားတွေကြောင့် ဇလပ်ဖြူလည်း စိတ်ကောက်ရင်းကပဲ ခွန်းတုံ့ပြန်ခဲ့မိပါတယ် ။ ဒါပေမဲ့ -
“ အောင်မယ်လေး မိဇလပ်ဖြူ ၊ နင့်အကြောင်း ငါမသိရင် ခက်မယ်နော် ။ ဘဝနဲ့ရင်းပြီး ပေးဆပ်ခဲ့ရတဲ့ နှလုံးသားထဲက မင်းသား ကြီးကို ပြန်တွေ့တာနဲ့ပဲ တစ် ခါမှ စိတ်မကောက်ဖူးတဲ့ ငါ့ ကိုတောင် စိတ်ကောက်ပြ တတ်နေပြီပေါ့ .. ဟင်း ... ဟင်း ... ဟင်း ၊ ဘာပဲဖြစ် ဖြစ် ခုကိစ္စကို ဦးနှောက်ထဲက ထုတ်ပစ်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ ။ မိအေး ဆယ်ခါနာတော့ အဖြစ်မခံပါနဲ့ဟယ် ။ နင်တို့ ငါတို့ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ ဘဝတွေက ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် ၊ ရုပ်ရှင်တစ်ကား မဟုတ်ဘူးနော် သတိထားပါ ညီမလေးရယ် ”
မမဇီဇဝါရဲ့ ညီအစ်မအရင်းဆန်ဆန် ပြောဆိုဆုံးမလာတဲ့ စကားတွေနဲ့ ဇလပ်ဖြူရဲ့ နဖူးပြင်ပေါ် ကျရောက်လာတဲ့ အနမ်းတစ်ပွင့်က ဇလပ်ဖြူကို မျက်ရည်ဝဲစေတာတော့ အမှန်ပါပဲ ။ ရင်ထဲမှာတော့ ... ။
“ ဟန်ဆောင်ခြင်းတွေနဲ့ ရောက်လာတာလား ၊ မှားခဲ့သမျှ ဝန်ချတောင်းပန်ရင်း ထွေးပိုက်ကြင်နာချင်လို့ ပြန်ရောက်လာတာလား မောင် ။ ကျားလှောင်အိမ်ထဲ ကျမှာ ကြောက်တဲ့ ဇီးကွက်မတစ်ကောင်ဟာ ပန်းတစ်ပွင့်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ရင်း ကျားရှေ့ ရောက်လာခဲ့ရင်တောင် မထောက်ညှာတဲ့ အတွေးနဲ့ အနမ်းမပေးချင်နေ ၊ မခြေမွပါနဲ့ မောင် ။ ဟန်ဆောင်သူ ဆိုရင် မောင့်ဘဝင် ၊ မောင့်စိတ် ၊ နှစ်သိမ့်တောင်းပန်ဖို့ နေနေသာသာ ဇလပ်ဖြူ နဲ့ မတွေ့အောင် မောင် ရှောင်သွားမယ် ဆိုတာကိုလည်း စိတ်ထဲက အလိုလို သိနေပါတယ် မောင် ။ ရီဝေတဲ့အငေး ၊ ဆွေးမြည့်တဲ့ အကြည့်တွေကို အရှိအတိုင်း မြင်ခဲ့သူက ဇလပ်ဖြူရယ်မို့ ဖြူစင်တဲ့ ပန်းတစ်ပွင့် အဖြစ် ရဲရဲနမ်းချင်တယ် ဆိုရင် အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ကြိုးစားပေါ့ မောင် ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မောင်ရယ် ... မရောင်ရာဆီ လူးတဲ့အတွေး ၊ မောင့်အပေါ် မယုံရဲသေးတဲ့စိတ် ၊ မမဇီဇဝါ ရဲ့ နှစ်သိမ့်စကားတွေနဲ့ စိတ်ထားတတ်အောင် ဟန်ဆောင်နေထိုင်ရင်း မောင့်ဘက်က ပြန်လည် ပေးဆပ်လာမယ့် အတိတ်အကြွေးတွေကို မေးထောက်မျှော်ချင်သူက ဇီးကွက်မ မဟုတ်တော့တဲ့ ဇလပ်ဖြူ ရယ်ပါ မောင် ”
••••• ••••• •••••
၅ ။
ပန်းနုရောင်အသွေး ကချင်အထည် ဝမ်းဆက်ကလေးနဲ့ ဂိုက်ပေးနေတဲ့ ဇလပ်ဖြူကို မမဇီဇဝါက လှောင်နေတယ် မောင် ။ မင်္ဂလာဆောင်တစ်ခါ သွားဖို့ အရေး ဒီလောက်အထိ ရှိုး မပေးသင့်ဘူးလို့ မမဇီဇဝါက ကလိသေးတယ် မောင် ။ မျက်ခုံးမျက်တောင် ဆေးကူစရာ မလိုတဲ့ ဇလပ်ဖြူရဲ့ မျက်ဝန်းတစ်စုံက စူးစူးရဲရဲကလေးနဲ့ လူငေးစရာ ဖြစ်နေတယ်တဲ့ မောင် ။ ခရမ်းရင့်အသွေး နှုတ်ခမ်းစူစူကလေးနဲ့ ပန်းနုရောင်ဖဲကြိုးစည်းထားတဲ့ ဆံပင်ရှည်ရှည်နက်နက်တွေ ပေါ်က ဆူးမဲ့နှင်းဆီဖြူ တစ်ပွင့်ကတော့ အရွယ်တင့်မိန်းမ တစ်ယောက် ဘဝကို ထပ်ဆင့် လှပစေတယ်တဲ့မောင် ။ ဟန်ဆောင်ခြင်းမဟုတ်တဲ့ မမဇီဇဝါရဲ့ အပြုံးနဲ့ ချီးကျူးစကားတွေကို ဖလပ်ဖြူ စော်ကားသလိုများ ဖြစ်နေပြီလား မသိဘူး မောင် ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မောင်ရယ် ၊ ဟန်ဆောင်တာ မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲသွားတဲ့ မောင်နဲ့ ဇလပ်ဖြူတို့ရဲ့ ချစ်သူဘဝ ဒီနေ့က စ , ကြမယ်နော် မောင် ။ ရင်ခုန်စွာနဲ့ ကြည်နူး ဝမ်းသာနေပါတယ် မောင် ။မင်္ဂလာဆောင်က အပြန် မောင့် ထံပါးမှာ ခိုနားဖို့အရေး တွေးကြည့်လိုက်တိုင်း ဇလပ်ဖြူ ကြည်နူးနေရပြီ မောင် ။
“ မင်္ဂလာဆောင် ပြီးတာ အိမ်တန်းပြန်လာခဲ့နော် ဇလပ်ဖြူ ။ ငါ သိမ်ကြီးဈေးမှာ နည်းနည်းကြာမယ် ။ အိမ်အပြန်နောက်ကျနိုင်တယ် ။ အိမ်မှာ လုပ်စရာတွေတစ်ပုံ ကြီးနော် လျှောက်သွားမနေနဲ့ ”
“ ဟုတ် ... မမဇီဇဝါ ”
တကယ်တော့ ရွှေပြည်သာထဲမှာ ရှိကြတဲ့ ဘီယာဆိုင် အများစုဟာ စနေ ၊ တနင်္ဂနွေရုံးပိတ်ရက် နေ့ဘက်တွေ ဆိုရင် မင်္ဂလာခန်းမ ဖြစ်သွားလေ့ရှိတဲ့ သဘောတရား အတိုင်း ရပ်ကွက်ထဲက မင်္ဂလာဆောင် တစ်ခုဟာ လည်း ထန်းခြောက်ပင်လမ်းဆုံက ဘီယာဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာမို့ ဆိုက်ကားငှားပြီး မင်္ဂလာဆောင်ရှိရာ ထွက်လာခဲ့မိပါတယ် ။ “ နေ့လယ်တစ်နာရီလောက် သာဓုကန်ဘုရားကို မောင် အရောက်လာခဲ့မယ် ” ဆိုတဲ့ အမှာစကားတွေကြောင့် အပျိုဖြန်းလေး တစ်ယောက်လို ရှက်သွေးဖြာနေရတာလည်း အမှန်ပါပဲ ။ ဒီနေ့မှ အရမ်းလှနေတဲ့ ဇလပ်ဖြူကို မြင်တွေ့ကြတဲ့ ယောက်ျားသားတချို့ကတော့ လည်ပြန် ငေး သွားကြတာ သေချာပါတယ် ။ ဒါပေမဲ့ ထန်းခြောက်ပင်လမ်းဆုံ မရောက်တရောက်လောက်မှာတော့ ကိုယ်ပိုင်ကားတစ်စီးပေါ်က ဆင်းလာတဲ့ နန္ဒီကို ဖျတ်ခနဲ တွေ့လိုက်ရတဲ့အတွက် လှမ်းကြည့်ဖြစ်သွားတာပါပဲ ။ အဖော် ၊ အဟိုက်တွေများလွန်းတဲ့ ကော်ဖီရောင်ဝမ်းဆက်နဲ့ နန္ဒီ ကတော့ သူ့ထုံးစံအတိုင်း ပျံလန်ကြွရွနေဆဲပါ ။ သူ့အနား ကပ်လာတဲ့ ဆိုင်ကယ်ကယ်ရီသမား တစ်ယောက်ကို ခြေပုတ် လက်ပုတ်လုပ်ပြီး ဘာတွေမှန်း မသိ ပြောနေလို့ ဇလပ်ဖြူ နှာခေါင်းရှုံ့ဖြစ်ပါသေးတယ် ။ ဆောင်းထားတဲ့ ဦးထုပ်နဲ့ နေကာမျက်မှန် ချွတ်လိုက်တဲ့ ဆိုင်ကယ် ကယ်ရီသမားရဲ့ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အခါမှာတော့ ဇလပ်ဖြူ ရင်ထဲမှာ ကမ္ဘာပျက်သွားရတာ သေချာပါ တယ် ။
အလုပ်ပိတ်ရက် တွေမှာ မောင် တစ်ယောက် ဆိုင်ကယ်ကယ်ရီ ဆွဲနေတယ်လို့ ဇလပ်ဖြူ မသိခဲ့ရသလို မောင်နဲ့ နန္ဒီတို့ရဲ့ ပတ်သက်မှု အတိုင်းအတာကိုလည်း ဇလပ်ဖြူ မသိခဲ့ရိုး အမှန်ပါ ။ မြင်ရသလောက် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လွန်းနေတဲ့ ပုံစံတွေက လှောင်ချိုင့်စံဘဝ မရောက်ခင် မြင်ဖူးနေကျပုံစံတွေထက် ရဲတင်းပွင့်လင်းနေတာ သေချာပါတယ် ။ မောင် သောက်လက်စ စီးကရက်ကို မောင့်ပါးစပ်က လှမ်းချွတ်ရင်း နန္ဒီ တစ်ယောက် ဖွာရှိုက်လိုက်စဉ်မှာတော့ ဇလပ်ဖြူ ရင်ထဲမှာ နေဆယ်စင်း ထွက်သွားရတာပါပဲ ။
“ ငါးရံ့နှစ်ကောင် ဖမ်းနေတာလားမောင် ။ နောင်တတွေနဲ့ အချစ်ထံပါး ခစားရင်း “ သာယာကြည်နူးဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဘဝသစ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ပါ့မယ် ” ၊ “ အလုပ်တွေ ကြိုးစားပြီး ပိုက်ဆံတွေ စုနေပါတယ် ” ဆိုလို့ မောင့် စကားကို ယုံစားရင်း မင်္ဂလာဆောင်က ပြန်တာနဲ့ မောင် ချိန်းတဲ့ဆီ အရောက်လာဖို့ စဉ်းစားခဲ့တာပါ မောင် ။ ခင်မင်ခဲ့ကြဖူးသူတွေမို့ ဟန်ဆောင်ပြီး အလိုက်အထိုက် ဆက်ဆံနေတယ် ပြောရအောင်ကလည်း မောင်နဲ့ နန္ဒီ တို့ရဲ့ ပုံစံတွေက ဟန်ဆောင်ခြင်းသက်သက် မဟုတ်ဘူးလို့ ဇလပ်ဖြူ စိတ်ထဲက အလိုလို သိနေတယ် မောင် ။ တော်တော် ရင်းနှီးနေတယ်ပေါ့နော် မောင် ။ ဒါ ဘာသဘောလဲ မောင် ။ လုပ်ပိုင်ခွင့် မရှိတော့တဲ့ ဘဝမှာတောင် လုပ်ချင်တာတွေလုပ်နေသေးတာပဲလားမောင် ။ အဆင်ပြေနေပုံရတဲ့ နန္ဒီရဲ့ ပံ့ပိုးမှုတွေကို ယောက်ျားကြီးတန်မဲ့ တပ် မက်နေတာမျိုးလား မောင် ။ ဒါမှမဟုတ် ဇလပ်ဖြူကို အယုံသွင်းပြီး နန္ဒီလို လိုင်းမျိုး ဝင်အောင် ကြံဆောင်ချင်တာမျိုးလား မောင် ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မောင် ချိန်းထားတဲ့နေရာ သွားဖို့အရေး ဇလပ်ဖြူ ပြန်တွေးရတော့မယ်ဆိုတာ သေချာနေပါပြီ မောင်ရယ် ”
မင်္ဂလာဆောင် ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ ပွဲရှင်နဲ့ ခင်မင်သိကျွမ်းသူ တချို့ကို နှုတ် ဆက်ပြုံးပြလုပ်ဖို့အထိ ဇလပ်ဖြူ မတတ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး ။ မင်္ဂလာဆောင်က ကျွေးတဲ့ ရေခဲမုန့်တစ်ခွက်လုံး အရည် ပျော်တဲ့အထိ ငိုင်နေမိတာပါ ပဲ ။ ဆောင်းဘောက်ထဲက ထွက်ပေါ်လာတဲ့ နှစ်ကိုယ်တူ ချစ်သမျှ စုံတွဲသီချင်းက ဇလပ်ဖြူရဲ့ အကြားအာရုံကို နှိပ်စက်ကလူ ပြုလာခဲ့ပြီး နောက်မှာတော့ မောင် ချိန်း ထားတဲ့ သာဓုကန်ဘုရားကို ရောက်အောင် သွားမယ် ။ ဇလပ်ဖြူ မြင်ခဲ့သမျှ ပြန်မေးရင်း မောင့်ဆီက ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက် မရမချင်း ဇလပ်ဖြူ ဆီက သန့်စင်တဲ့ မေတ္တာတစ်ခုကို မောင် မရတော့မှာ သေချာသလို နောင်လည်း မောင်နဲ့ ပတ်သက်စရာအကြောင်း မရှိ တော့ဘူး ” လို့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချမိတာပါပဲ ။
ဒါပေမဲ့ မင်္ဂလာဆောင်က ထွက်လာပြီး ဘတ်စ်ကား မှတ်တိုင်ဘက် လျှောက်မိတဲ့ အခါမှာတော့ ထန်းခြောက် ပင်လမ်းဆုံမှာ လူတွေ ရုတ် ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေတာကို သတိထားမိလိုက်ပါတယ် ။
“ စိတ်ကြွဆေးပြားတွေ အရောင်းအဝယ် လုပ်တာကို မိသွားတာတဲ့ ။ ဘီယာဆိုင်ထဲ အထိ လာပို့တဲ့ စော်ကလည်း မိုက်သလား မမေးနဲ့ ။ သင်ဇာဝင့်ကျော်တို့ ၊ ဇွန်သဉ္ဇာတို့ ထိုင်ငိုသွားလောက်တယ် ။ လက်လီဖြန့်ပေးတဲ့ ဘဲက ရဲပြုတ်ဆိုလား မသိဘူး ကြားတာပဲ ။ အဲဒီ ဘဲဆီမှာ ဆေး ၊ မိန်းမ ဘာလိုလို အကုန်ရတယ်တဲ့ ။ စက်ရုံ တစ်ရုံက လုံခြုံရေးတဲ့ ။ ဆွေးတယ်နော် ၊ လုံခြုံရေးတာဝန် ယူထားတဲ့ လူကိုယ်တိုင် မဟုတ်တာတွေလုပ်နေမှတော့ စက်ရုံထဲကကောင်တွေ သေပြီ ဆရာပေါ့ ။ ဒါပေမဲ့ ကားနဲ့ လာပို့တဲ့ ပိုင်ရှင် လူကြီးက အဘတစ်ယောက်လို့တော့ ပြောသံကြားတာပဲ ။ သူ့ကိုတော့ မမိလိုက်ဘူး ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအဘလည်း မကြာခင် မိမှာပါကွာ ။ သူ့လူ နှစ်ယောက်စလုံး ဆွဲစိတာ ခံလိုက်ရပြီဥစ္စာ ။ တကယ်ဖမ်းတာ ၊ မဖမ်းတာကတော့ ရဲတွေအလုပ်ပေါ့ ”
ကားလမ်းဘေးကနေပြီး လှမ်းမျှော်စပ်စုနေကြတဲ့ လူငယ်တချို့ကို ရှင်းပြနေတဲ့ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ခေတ်လူငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ စကားသံတွေဟာ ဇလပ်ဖြူ ကို အံ့အားသင့်စေပြီး နောက် မှာတော့ လူတွေ ရုတ်ရုတ်သဲသဲနဲ့ ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ လမ်းဆုံဘက်ကို အပြေးတစ်ပိုင်း လှမ်းလာခဲ့မိပါတယ် ။ လူအုပ် ကြားထဲမှာတော့ မောင်နဲ့ နန္ဒီ တို့ရဲ့ အရိပ်အယောင်ဆိုလို့ လုံးဝ မမြင်ရပါဘူး ။ ဒါပေမဲ့ ရဲမေတစ်ယောက် ၊ ရဲသား နှစ်ယောက်နဲ့ အရပ်ဝတ် လေး ၊ ငါးယောက်လောက် ပါနေတဲ့ ကားတစ်စီး မောင်းထွက်သွားတဲ့ အခါမှာတော့ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေတဲ့ ကိုယ်ဟန်နှစ်ခုကို အဲဒီ ကားပေါ်မှာပဲ တွေ့လိုက်ရတဲ့ အတွက် ဇလပ်ဖြူ ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ရှိတဲ့ အရိုးအဆစ်တွေ ပြုတ်ထွက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတာပါပဲ ။ ဇလပ်ဖြူရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ... ။
“ လုပ်ချင်တာနဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်ကို တွဲစပ်အသုံးချမိလို့ အလုပ်ပြုတ်သွားခဲ့တာတောင် နောင်တမရဘဲ လုပ်ချင်တာတွေ ဆက်လုပ်နေသေးတဲ့ အတွက် ဖြစ်ချင်တာ ဖြစ်ပြီ မဟုတ်လား မောင် ။ ဇီးကွက်မ အပေါ်မှာကော ဇလပ်ဖြူ အပေါ်မှာပါ ဘယ်သောအခါမှ မကောင်းခဲ့တဲ့ မောင် တစ်ယောက် မောင့်ကိုယ်မောင် တောင် ကောင်းအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး မဟုတ်လား မောင် ။ တရားမျှတမှုနဲ့ မတရားမှု ထိပ်တိုက်တွေ့ကြတဲ့အခါ တရားမျှတမှုကို လက်ကိုင်ထားတဲ့ မြေကမ္ဘာကြီးဟာ မတရားမှုတွေအတွက် ပြေးစရာ မြေမရှိလောက်အောင် ကျဉ်းသွားပြီ မဟုတ်လား မောင် ။ ဥပဒေရဲ့ ဘက်တော်သားတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတာတောင် ဥပဒေရဲ့သဘောတရားကို မလေးစားဘဲ ချိုးဖောက်ရဲတာကို အံ့သြရပါတယ် မောင် ။ နောင်ဘဝဆိုတာ တကယ် ရှိခဲ့ရင် မောင့်လို လူမျိုးနဲ့ ဘယ်သောအခါမှ မဆုံပါရစေနဲ့ ၊ မချစ်မိပါရစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းရတော့မှာပေါ့နော် မောင် ။ လုပ်ရက်ခဲ့တယ်နော် မောင် ။ ကြံရက်ခဲ့တယ်နော် မောင် ။ နန္ဒီနဲ့ အလုပ်သဘောအရ အပေါ်ယံကြောပဲ ပတ်သက်ပြီး ဇလပ်ဖြူနဲ့ နီးရဖို့အတွက် ခုလိုမျိုး လုပ် စားတာပါလို့ မောင့်ဘက်က ဖြေရှင်းလာမှာမျိုးကိုလည်း ဇလပ်ဖြူ မလိုလားဘူးမောင် ။ ပါးပြင်ပေါ်မှာ တလိမ့်လိမ့် ကျဆင်းနေတဲ့ မျက်ရည်တွေဟာ မောင့် အတွက်လား ၊ ဇလပ်ဖြူ ကိုယ်တိုင် အတွက်လား ဝေခွဲမရသေးတာ အမှန်ပါ မောင် ။ ရင်ထဲမှာ တလိမ့်လိမ့်တက်လာတဲ့ ဆို့နစ်ကြေကွဲမှုတွေကလည်း ဘယ်သူ့အတွက်ကြောင့်ရယ်လို့ ဖော် ပြနိုင်စွမ်း မရှိသေးတာ အမှန်ပါပဲ မောင် ။ ကျဆင်းနေတဲ့ မျက်ရည်တွေကို ကြမ်းတမ်းစွာ ပွတ်သုတ်လိုက်မိလို့ ခေါင်းမှာ ပန်ထားတဲ့ ဆူးမဲ့နှင်းဆီဖြူတစ်ပွင့် မြေပေါ် ကျသွားတာကို အတိုင်းသား မြင်လိုက်ရတယ် မောင် ။ ဒီလို မဖြစ်ရဘူး မောင် ။ ဒါမျိုး မဖြစ်စေရဘူး မောင် ။ ဖြူစင်သန့်ရှင်းတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့် ဖုန်မှုန့်တွေ ကပ်ငြိသွားတာမျိုး ဇလပ်ဖြူ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး မောင် ။ ဖြူစင်တဲ့ ပန်းတစ် ပွင့်ကို လူတကာ နင်းခြေသွားကြမှာကိုလည်း ဇလပ်ဖြူ မလိုလားနိုင်ဘူး မောင် ”
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချစ်ချစ် တောက်ပူလောင်လွန်းလှတဲ့ နေမင်းကြီးရဲ့အောက်က ဟန်ဆောင်လှည့်ဖြားမှုတွေရဲ့ ကြားမှာ ဗျာများရင်း ၊ ချက်ချင်းလက်ငင်းကြီး ပြောင်းလဲသွားတဲ့ အခြေအနေတွေ ပေါ် မှာ မျက်ရည်ပေါက်ပေါက်ကျ ဝမ်းနည်းနာကျင်ရင်း ၊ အနှစ်နှစ်အလလ ကတည်းက ဖိစီးမှုတွေ များခဲ့ရတဲ့ ရင်အစုံ ကတုန်ကယင် ဖြစ်ရင်း ဖုန်မှုန့်တွေ ကပ်ငြိနေတဲ့ နှင်းဆီဖြူတစ်ပွင့်ကို လှမ်း ကောက်မိစဉ် ခဏမှာပဲ ဇလပ်ဖြူ ရင်ထဲမှာ စူးအောင့် ဆောင့်တက်သွားခဲ့ပြီး ။
••••• ••••• •••••
၆ ။
“ တတ်နိုင်သမျှတော့ အချိန်ကာလတစ်ခု အထိ ရိုးသားဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ် မောင် ။ အဖြူရောင်ပန်း အဖြစ်လည်း ပွင့်ခဲ့ဖူးပါတယ် မောင် ။ ရိုးမြေကျအချစ် တစ်ခု အစပြုဖို့ မျှော်လင့်မိခဲ့တာမျိုးပါ မောင် ။ အထဲမှာ ဒုက္ခ ရောက်နေပြီ ဆိုတဲ့ သတင်းတွေကြောင့် လှောင်ချိုင့်ထဲက မောင်တစ်ယောက် အဆင်ပြေစေဖို့ နှစ်ပတ်တစ်ခါ ရွှေပြည်သာ - အင်းစိန် ကူးရပြန်တယ် မောင် ။
ငရဲက လာသူ ပြာပူ မကြောက်ဘူးဆိုတာ တကယ် လား မောင် ”
⎕ ထွန်းတောက်ထွဋ် ၊ သင်္ချာ ၊
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
ဇွန် ၊ ၂၀၂၀
