❝ ကျား ❞
( ပီမိုးနင်း )
“ အဲဒီ သတ္တဝါကြီးပေါ့ကွ ၊ သိပ်လူသားစားတယ် ဆိုတာ .. ”
လူသားစားသော သတ္တဝါသည် ကျားရဲတိရစ္ဆာန် ဟူ၍ပင် သြကာသလောက၏ သားသမီးများဖြစ်သော ပုပုရွရွ ဝေနေယျ အပေါင်းတို့က မှတ်ယူရန် ရှိသော်လည်း တိုင်းပြည်၏နား ၊ မျက်စိနှင့်လည်းတူ ၊ တိုင်းပြည်၏အသံ နှင့်လည်း တူသည့် အချို့အချို့သော သတင်းစာကြီးများ၏ ထည့်သွင်းချက်ကြောင့် … လူသားစားသောသတ္တဝါမှာ ကျားရဲတိရစ္ဆာန်သာ မဟုတ်တုံသေး ။
တဖိတ်ဖိတ် တောက်ပြောက်နေသော သောင်းကျော်ကားကြီးများကို စီးကာ ဥပဓိရုပ်အားဖြင့် ဘုရားတကာကြီး လိုလို ၊ ကျောင်းတကာကြီး လိုလို မွန်ရည်ခန့်ညား ထွားကြိုင်းဖြူနုသည့် ပုရိသနွယ်ဝင် အကြင်သို့သော ဘူတားကြီးများ အနက် အချို့အချို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ထူး ပုဂ္ဂိုလ်မွန်ကြီးများပင် လူသားစားသည့် ဘဝသို့ ရောက်နေတတ်ကြောင်း ၊ ကောင်းမြတ်သော မနဿိကာယဖြင့် နှလုံးသွင်းတတ်ကြပြီ ဖြစ်လေ၏ ။
လူသည် ယခုလည်း လူသားစားသည့် ပါးစပ်သတင်းကို စပ်စပ်စုစု ကမြင်းနေကြသည့် ဒေသကား ၊ ရိုးမတောင်ခြေ တောနက်ကြီးအတွင်းဝယ် မဟုတ်ရဘဲ ကုမ္ပဏီကြီးများ ၊ အစိုးရရုံးကြီးများ ၊ စုဝေးရာ ကုန်သည်လမ်းနှင့် ပန်းဆိုးတန်းထောင့် တစ်ခုသော လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင်းမှ ဖြစ်သောကြောင့် ၊ တောနေကျားသတ္တဝါတို့ ကား အဘယ်နည်းနှင့်မျှ ရည်ရွယ်သည် မဟုတ်တန်ရာ ။ အနှီ ကျားသတ္တဝါ အလားတူ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှသော မြို့နေလူသားစင်စစ် ၊ မနုဿကျားကြီး ကိုသာ ဆိုလိုကြောင်း ထိုမှတ်ချက်ကလေးက အသံလှိုင်းများအဖြစ် ပျံ့လွင့်အုပ်စိုးမိရာ စက်ကွင်းအတွင်း ကျရောက်နေသော သောတရှင် အပေါင်းက ကြားလိုက်ရ၏ ။ သိလိုက်ရ၏ ။
သူတို့ နားမှ ဝင်လာသော အသံလှိုင်းကို ဦးနှောက် အာရုံကြောမှ တစ်စုံတစ်ရာသော အသိဉာဏ်အဖြစ် လက်ခံပြီးသော အခါတွင်မူကား မျက်လုံးစက္ခုပသာဒက လျင်မြန်စွာ ယူဆောင်ရာသို့ ဦးခေါင်းက ချာခနဲ ပါသွား ကာ ၊ ပန်းဆိုးတန်းမှ ထွက်ခွာလာပြီး ကုန်သည်လမ်း တစ်လျှောက် ညင်ညင်သာသာ မောင်းနှင်သွားသော အစိမ်းရင့်ရောင် ဖလိမာစတာကားကြီးပေါ်သို့ ကြည့်လိုက်သော အခါတွင်မူကား အသက်လေးဆယ် ပြူပြူပင် ရှိဦးမည်ဟု ခန့်မှန်းရသော အသားနီစပ်စပ် ၊ နှာခေါင်းလုံးလုံးနှင့် ခပ်ဝဝ လူတစ်ယောက် အခန့်သား ပါသွားသည်ကို မြင်လိုက်ကြရသည် ။
“ ဘယ်သူမှ မခံနိုင်ပါဘူးကွာ ၊ တကယ့်ကိုပဲ ... ကဲကို ကဲပါတယ် ”
ပထမ စကားစသူက သူ့စကားကို သူပြန်ကောက်၏ ။ ထိုသူမှာ ကားစိမ်းကြီးထဲတွင် ပါသွားသော လူသားစား ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနှင့် ပတ်သက်၍ တော်တော်ကလေး သုတေသနပြုထားဟန် တူပေသည် ။
“ အိမ်မှာ မယားကြီးချည်း သုံးယောက် ”
“ ဟေ ”
ပတ်ဝန်းကျင်မှ နားသောတ ဆင်နေသူများက အံ့သြထိတ်လန့်သော အမူအရာများဖြင့် အာမေဋိတ်သံ ငါးလုံးလောက်ကို တစ်ချိန်တည်း လွှတ်လိုက်လေ၏ ။
“ အေး ... မယားကြီးချည်း သုံးယောက် ဆိုတော့ မင်းတို့က အံ့သြမှာပဲ ၊ ခုခေတ်က အိမ်ပေါ်မှ တင်ပြီး ပြောင်ပြောင်ပဲ ၊ ကျွန်တော့် မယားပါလို့ သမုတ်ထားတာကို မယားကြီးလို့ ခေါ်တယ်မှုတ်လား ။ အဲသလို ထားတဲ့ သုံးယောက်ကို ငါက မယားကြီးချည့် သုံးယောက်လို့ ပြောတာ ”
“ သူတို့ တည့်ကြရဲ့လား ”
လက်ပံသားဓားနဲ့ချိုင်သလို မဆီမဆိုင် ဝင်ပူတတ်သူများလည်း ဤလောကကြီးတွင် ရှိချေသေး၏ ။ ထို့ကြောင့် တရားနာပုဂ္ဂိုလ်များထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ပူစောင့်ပန်းပင် မေးလိုက်သည် ။
“ တည့်တာ မတည့်တာ အပထားလေ ၊ ညီအစ်မ သုံးယောက်ကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ကောက်ခါ ငင်ခါ သိမ်းပိုက်ထားလေတော့ ဒီလိုပဲ နေရတာပေါ့ ၊ ကိုယ့် စိတ်နဲ့ ကိုယ်တောင် တစ်ခါတလေ အဆင်မသင့်သေးတာ တစ်လင်တည်း မယားသုံးယောက်ဟာ ၊ ဘယ် အမြဲ တည့်နေနိုင်ကြပါ့သလဲဗျ ၊ ဒါပေမဲ့လို့ ငနဲကြီးက သူတို့ချင်း တည့်တာ မတည့်တာကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်နိုင်ဘူး ၊ သူမှာ ဂရုစိုက်စရာတွေ ရှိသေးတယ် ၊ ဆက်ပြောရဦးမယ် ၊ မယားငယ်က နှစ်ယောက် ရှိတယ် ၊ တစ်ယောက်က ကျောက်မြောင်းထဲမှာ ... တစ်ယောက်ကတော့ လေးဆယ့်ငါးလမ်းမှာ ၊ တိုက်ခန်း အခန်းငှားပြီး ထားတယ် ”
“ အလိုလေးလေ ”
အခြားသူများကတော့ ဘာမှ အသံ ထွက်မလာတော့ ၊ စကားလုံး ဝါကျတိုင်းကိုသာ ဝေဖန်ပိုင်းခြား၍ တစ်မျှော်တစ်ခေါ်ကြီး အဓိပ္ပာယ်ချဲ့တတ်သူ တစ်ယောက်ကသာ သူ့အတွေးနှင့်သူ နက်နဲသော အကျယ်ဖွင့်ချက်များပါသည့် စကားလုံးကို အော်မြည်လိုက်လေသည် ။
“ မယားဆိုတာက ဒီလိုလား ... ၊ ဦးကွန်းဇော်ရဲ့ ဇနီးပါပဲလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကင်ပွန်းတပ်နေတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိပြီ ၊ ဦးကွန်းဇော်ရဲ့ အထောက်အပံ့ကို ဦးကွန်းဇော်နဲ့ အတူ မနေဘဲနဲ့ ပြောင်ပြောင်ပဲ ယူနေတဲ့ အစားမျိုးထဲက ဆိုတာကိုး ၊ ဒီလိုမဟုတ်ဘဲနဲ့ ဦးကွန်းဇော်ရဲ့ အထောက်အပံ့ကိုတော့ အလဲအလှယ် နားလည်မှုနဲ့ ယူထားတယ် ။ ဒါပေမဲ့လို့ ကျွန်မ ဦးကွန်းဇော်ရဲ့ ဇနီးပါပဲလို့ နာမည် မတပ်ဝံ့ဘဲ ၊ မိုးကြိုးရှစ်စိတ် ခွဲရစေရဲ့ အပျိုပါပဲရှင့် ဆိုတာတွေ ရှိသေးတယ် ။ အဲဒါကိုတော့ တိတ်တိတ်ပုန်း မယားလို့ ဆိုရမှာပေါ့ ”
“ ဒါတွေကကော ဘယ်နှယောက်လဲဗျာ ”
“ ဒါတွေတော့ ကျွန်တော် သေသေချာချာ မသိရပေဘူးဗျ ၊ အဲဒီလိုဟာတွေလည်း အများအပြား ရှိသေးတယ် ။ ပြီးတော့ ဈေးတဲ့လို့ ဝယ်စားတာမျိုးလည်း ရှိသေးတယ် ။ ဒါတွေကတော့ အနမတဂ္ဂ ပေါ့ဗျာ ”
စကားဝိုင်းတွင် ပါဝင်ကြသူ ပုရိဿနွယ်ဝင် သူတော်စင်တို့မှာ အချို့ကလည်း စက်ဆုတ်ရွံရှာသော မျက်နှာမျိုးကို ပြုကာ နှာခေါင်းကို ရှုံ့လျက် သွားနှစ်ခုကို စေ့ကာ အောက်နှုတ်ခမ်းက အထက်နှုတ်ခမ်းထက် လန်သွားစေ၏ ။ အချို့က အံ့သြဟန်ဖြင့် မျက်လုံး အဝိုင်းသား ၊ ပါးစပ် အဟောင်းသားနှင့် ခေါင်းတဆတ်ဆတ် လုပ်နေလေသည် ။ အချို့ကမူကား ၊ အားကျသည့် အမူအရာမျိုးဖြင့် တက်ခေါက်လိုက်ပြီး သွားဖြဲကာ လက်ဝါး နှင့် ပေါင်နှင့် ပွတ်၍ နေတတ်သည် ။ မြတ်စွာဘုရားသခင် ကိုယ်တော်မြတ်၏ မုက္ခပါဌ်မှ ကွန့်မြူး ဟောပြောတော်မူသော တရားစကား ကိုပင်လျှင် ပင်ကိုယ်ဓာတ်ခံ အမျိုးမျိုးနှင့် ပုဂ္ဂိုလ် အမျိုးမျိုးတို့က ကြားနာ လက်ခံခဲ့ကာ နိဗ္ဗာန်သို့ အစဉ်လိုက် ဝင်ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား ။ ယခုလည်း ဦးကွန်းဇော်၏ ဒေသနာကို ကြားနာသူ ပရိသတ်များမှာလည်း မိမိတို့၏ ဓာတ်ခံပါရမီ အလျောက် အချို့က စက်ဆုတ်ရွံ့ရှာ၏ ။ အချို့ အံ့သြထိတ်လန့်၏ ။ အချို့က ဝမ်းသာအားကျ၏ ။ ဒါပင်လျှင် လူ့ဘောင် အစုအဝေး ဖြစ်တော့သည် ။ အခါခပ်သိမ်း လူတို့သည် တစ်စိတ်တည်း တစ်သဘောတည်း ၊ တညီတည်း တညွတ်တည်း ယူဆကာ ထိုနည်းနှင်နှင် ပြောဆိုပြုမူ လုပ်ကိုင်နေပါက လူ့ဘောင်သည် နိဗ္ဗာန် လိုလို ဆာဟာရ သဲကန္တာရ လိုလိုနှင့် ဧကန်ဧက ပျင်းရိခြောက်သွေ့နေလိမ့်မည်သာတည်း ။
“ သူနဲ့ နီးစပ်တဲ့ဟာ မှန်သမျှတော့ အစေခံမကလေးတွေကစပြီး သူ့စက္ကရီတေရီ လုပ်တဲ့ ကောင်မကလေးတွေအဆုံး ၊ ပြေးနိုင်ရင် မြန်မြန် လွတ်အောင်ပြေး ၊ မပြေးနိုင်ရင်တော့ ( ထားကညာနှမတို့ရဲ့ အပါးလာ မစကြ နဲ့ ကျားစာကျသွားမဟေ့ ) ဆိုတဲ့ မင်းသားကြီး ဓားကြိမ်းကြိမ်း သလိုပေါ့ ခင်ဗျာ ၊ အကုန်လုံး ကျားစာ ကျသွားရှာကြတာချည်းပါပဲ ”
လက်ဖက်ရည် ပန်းကန်ပြားကလေးထဲတွင် တင်နေသော နို့ဖတ်များကို ဆာဒါးခရားမှ ရေနွေးဖြင့် အနည်းငယ်ကျင်းကာ ဆေးပြီးနောက် အကြမ်းတစ်ပန်းကန်ပြား ထည့်သောက်ကာ ဓမ္မကထိကသည် နေရာမှ ထလေ၏ ။ နေရာမှ ထဆို နေ့ခင်း ရုံးအားချိန်လည်း စေ့လောက်ပြီကိုးဗျ ။ သူနေရာမှ ထသည်နှင့် တရားနာ ပရိသတ်ကြီးသည် စဲ၍ စဲ၍ ခွဲခွာသွားကြလေရာ ထိုစားပွဲ ကလေးတွင် ရှင်းလင်းသွေ့ ခြောက်၍ ကျန်ရစ်ခဲ့ပေတော့သတည်း ။
••••• ••••• •••••
( ၂ )
သွန်မဆင်ရိပ်သာ လမ်းကလေး တစ်လမ်းထဲသို့ ဖလိမာစတာ ကားစိမ်းကြီးမှာ ညင်သာစွာ ဝင်လာပြီး နောက် ငြိမ့်ခနဲ ရပ်သွားလေသည် ။ ဝင်းကြီးခြံကြီးနှင့် မဟုတ်သော်လည်း အထက်တန်းသို့ တက်လှမ်းပွင့်အာစပြုသည့် လူ့လောက၏ အထင်ရှားဆုံးသော အဆောင်အယောင် တစ်ခုဖြစ်သည့် သားနားတင့်တယ်သော ဗိမာန် နေအိမ်တို့သည် လိမ့်၍ ဝင်လာသော ကားကြီးနှင့် ပနံရစွာ ဆီးကြိုဖိတ်ခေါ်လင့်သည် ။ ဒရိုင်ဘာသည် ခန့်ညားသော နှစ်ထပ်တိုက်ကြီး တစ်ခု ရှေ့၌ ကားကို ရပ်ကာ တံခါးဖွင့် ပေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၊ စာရှုသူတိုင်း ကပင် ဤလူ့အကြောင်းကို စာတစ်ကြောင်းအပြင် နှစ်ကြောင်း မရေးပါစေနှင့်ဟု ဆုမွန်တောင်းလောက်သော လူတစ်ယောက်သည် ကားထဲမှ ဆင်းလာလေ၏ ။ နီစပ်စပ် အသားရောင်သည် ဖြူမလိုလို ညိုမလိုလို အသားလတ်ဟုလည်း မဆိုသာသည့်တိုင် ဖြူဘက်လည်း မရောက် ၊ ညိုဘက်လည်း မယိမ်းဘဲ ၊ တစ်မျိုးအား ဖြင့် ထိတ်လန့်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းနေသော အသွင်ကို ဖန်တီးထားသည် ။ လည်ကုပ်သားသည် ကြွက်ဝမ်းဖြူ တစ်ကောင်ကို တင်ထားသကဲ့သို့ ခုံးကြွ၍ နေခြင်းနှင့် ဝမ်းဗိုက်သည် ပတ်၍ထားသော သားရေပြောင် ခါးပတ်ကြိုး အတွင်းမှ အတင်းတိုးထွက်နေခြင်းက ထိုသူ၏ စည်းစိမ်ခံစားမှုကို ဖော်ပြလျက်ရှိသည် ။ ရင်အုပ်သည် ပြားကပ်၍ နေပြီး တင်ပါးမှာလည်း မရှိသလောက် သေးငယ်ခြင်းကြောင့် ဘဲဥတစ်လုံး မီးခြစ်ဆံနှစ်ချောင်းဖြင့် ထောက်ထားဘိသကဲ့သို့ ဝမ်းဗိုက်ဝသည်နှင့် မမျှသော ကြွက်သား ကင်းမဲ့သည့် ခြေထောက်များ ရှိနေကြောင်းကို သားနားသော အဝတ်တန်ဆာများ ဖုံးလွှမ်းလျက်ကပင် သိနိုင်ပေသည် ။ လက်နှစ်ဖက်နှင့် ခြေနှစ်ချောင်းသည် လူဝံတစ်ကောင်၏ ခြေလက်များပမာ ၊ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မလိုက်အောင်ပို၍ နေသည်ဟု ထင်မှတ်ရသည် ။ လူတစ် ကိုယ်လုံးတွင် အဆိုးဆုံးသောအရာကား သူ၏ မျက်နှာပင်ဖြစ်သည် ။ မျက်လုံးနှစ်လုံးသည် ဘယ်သို့ လည်းကောင်း ၊ ညာသို့လည်းကောင်း ၊ စွေစောင်းလျက် ရှိခြင်းကြောင့် မျက်နက်ကို ထင်ရှားစွာ မြင်ရမည့် အစား အမှတ်တမဲ့ ဆိုလျှင် မျက်ဖြူသားကိုသာ ပေါ်လွင်စွာမြင်ရခြင်းကြောင့် ၊ ကျောက်ဖြူရုပ်တု တစ်ခုခုမှ ဆေးပျက်နေသော မျက်လုံးများပမာ ဖြစ်နေသည် ။ မျက်လုံးနှစ်ပေါက် ကြားမှ နှာရိုး နေရာသည် မျက်ပေါက်များနှင့် တစ်ပြေးတည်း နိမ့်လျက်ရှိသည့်ပြင် ပွရောင်းကြီးမား၍ အဆီပြန်နေသော နှာဝလုံးလုံးက ထူထဲသည့် နှုတ်ခမ်းကို အုပ်ဆိုင်းကာ တည်ရှိခြင်းကြောင့် အသူတရာနက်သော ချောက်ကမ်းပါးဝမှ ကျောက်ဂူဝကြီးပမာ ကျက်သရေ မင်္ဂလာ ကင်းမဲ့လှချေသည် ။ နားရွက်များကား ဦးခေါင်းနှင့် မလိုက်အောင် ကြီးမားပြန့်ကျယ်ပါ၏ ။ သို့သော် မျက်နှာ တစ်ခုလုံးကို ခြုံ၍ ကြည့်လျှင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ခြင်း ၊ ကိုယ်ကျိုးရှာခြင်း ၊ အကောက်ဉာဏ် ပြင်းထန်ခြင်း ၊ ကာမဂုဏ် လိုက်စားလွန်းခြင်း စသည့် နန်း ဇာတိရုပ်တို့ကို ရုတ်ချည်းပင် အကဲဖမ်းမိနိုင်ပေမည် ။ ထိုသူ၏ ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်းထွက်ကာ ခပ်မဆိတ် နေခြင်းသည်ပင်လျှင် ၊ အခိုးအငွေ့ အလျှံများ အဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖုံးလွှမ်းစေလျက် ၊ အနီးအနီးရှိ လူများအား ရင်တဖိုဖိုနှင့် ကြောက်စိတ်တွေ ပိုလာလောက်အောင် ထိခိုက်စေမည်ဖြစ်လျက် ထိုသူ၏ ရယ်ပြုံးမှုကား နှုတ်ခမ်းနှစ်ခု ဟလာခြင်းမျှသာ ဖြစ်ကာ ၊ ဘာအဓိပ္ပာယ်ကိုမှ မဆောင်ဘဲ အမြဲတစေ စဉ်းလဲကောက်ကျစ်၍ တစ်ကိုယ်ကောင်းကြံနေသော အတွင်းဓာတ်ခံ စိတ်၏ ဖုံးလွှမ်းမှုကြောင့် လူသေတစ်ယောက် သွားဖြဲပြသည်နှင့် မခြားနားသော သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်နေတတ်ပေသည် ။ အသက်ကင်းမဲ့၍ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ မရှိသော ရယ်မောမှုမျိုးကို လူတိုင်း တွေ့ဖူးကြမည် ဖြစ်သော်လည်း ဦးကွန်းဇော်၏ ရယ်မောမှုလောက် အသက်ကင်းမဲ့ကာ ပျော်ရွှင်မှု ခန်းခြောက်သည်ကိုမူ လူတိုင်းတွေ့ဖူးကြမည် မထင် ။ ထိုသူများအတွက် အပေါ်လွင်ဆုံး ထင်မြင်နိုင်ရန်ကား မွဲခြောက်ခြောက် မျက်လုံးများ ပွင့်လျက်ရှိသော လူသေတစ်ယောက်၏ သွားအကျဲသားနှင့် ပါးစပ်ဖြဲ နေပုံကိုသာလျှင် အနီးဆုံး ဥပမာဖြင့် ဟပ်၍ ယူနိုင်မည်ဖြစ်ပေသည် ။
ဦးကွန်းဇော် အိမ်ခန်းထဲသို့ ရောက်သွားသောအခါ တွင်မူကား တစ်အိမ်လုံးမှာ တိတ်ဆိတ်လျက် ရှိချေပြီ ။ စင်စစ်သော်ကား ၊ မော်တော်ကား အိမ်ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်ကတည်းက ဧည့်ခန်းတွင် သတင်းစာကို ဖတ်နေသော ဇနီးသည် အကြီးဆုံး သန်းသန်းနုက ဖုတ်ခနဲ သတင်းစာကလေးကို ချလိုက်ပြီး မီးဖိုဆီသို့ ကူးသွား၏ ။ ဇနီးအလတ် စန်းစန်းယုက ဖွင့်လက်စ ရေဒီယို ဂရမ်ကို ပိတ်လိုက်ကာ ဓာတ်ပြားများကို သိမ်းဆည်းပြီး မိမိအခန်းသို့ မြန်းသွားလေသည် ။ ဇနီးအငယ်ဆုံး လီလီက မူကား ကားသံကို နားစွင့်ကာ ရေးလက်စ ကဗျာကလေး တစ်ပုဒ် ကို ဆက်ရေးနေပေသည် ။ သူမ၏ ကဗျာသည် လွမ်းဆွတ် ကြေကွဲဖွယ်ရာကောင်းသည့် သတ္တလောက အကြောင်းကို လမင်း၏ ရောင်ခြည်များ ၊ တောင်ကြီး၏ ညိုမှိုင်းသော အရိပ်များ ပင်လယ်ကမ်းစပ်၏ ခုန်ပေါက်နေသော လှိုင်းလုံးကလေးများမှ အသံကလေးများဖြင့် အရောင်မှုန်းထား၏ ။ သို့သော် ဖလိမာစတာ ကားစိမ်းကြီး ထိုးဆိုက်လာသောအခါ ထိုကဗျာကလေးပင်လျှင် ပို၍ ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ် ကောင်းသော စကားလုံး ကလေးများဖြင့် တန်ဆာဆင်ပြီးလျက်သား ဖြစ်နေသည် ။ လီလီ၏ ဦးနှောက်အကြည်ဓာတ်မှ ကွန့်မြူး ထွက်ပေါ်လာသော ကာရန်ကလေးများသည် ကားကြီး မဆိုက်ခင်က ထက်ပို၍ နူးညံ့ပျော့ပြောင်းလာ၏ ။ ပို၍ အသက်ဝင်လာကာ ဆို့နင်နင် ဖြစ်လာ၏ ။ တကယ့် မျက်ရည်ကြားမှ စမ်းတဝါးဝါးနှင့် ရှာရသော ကာရံကလေးများ ဖြစ်လာချေသည် ။
ဦးကွန်းဇော် ပြန်လာတိုင်းပင် ဤအိမ်ကြီးသည် သုဿန်တစပြင်ကြီးကဲ့သို့ သွေ့ခြောက်သွားစမြဲ ဖြစ်၏ ။ ထမင်းချက် ဒေါ်အေးက အိမ်စေ သူငယ်မကလေး မိသန်းအား ပွစိပွစိနှင့် ညွှန်ကြားချက်ပေးနေ၏ ။ သို့ သော် သူ့အသံမှာ မီးဖိုခန်းပြင်ဘက်သို့ ရောက်ဖို့ဝေးစွ ၊ မိသန်း၏ နားထဲသို့သော်မှ ကောင်းစွာ မရောက်ပါပေ ။ စားပွဲထိုး အလီက အိမ်ဖော်သူငယ်ကလေး ဟာမစ်အား ပါးစပ်ကို လက်ညှိုးတင်၍ ထောင်ကာ ၊ ရွှတ်ခနဲ လုပ်ပြလိုက်၏ ။ ဟာမစ်သည် ကြောင်နံ့ရသော ကြွက်ပမာနေ စရာ မရှိအောင် ကုပ်သွားရှာသည် ။ ဦးကွန်းဇော် တစ်စုံတစ်ရာကို အလို မရှိမခြင်း ၊ တစ်မျိုးတစ်မည်သော လှုပ်ရှားသံကိုမှ မကြားရပေရာ ၊ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်ခြင်းသည် တကယ့်ကို အသက်ကင်းမဲ့သည့် အသုဘ သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်နေပေ၏ ။
ဦးကွန်းဇော်သည် အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ ၊ အိမ်ခန်းတွင်းမှ ချိတ်တွင် ချိတ်လိုက်၏ ။ ထို့နောက် ကြွေရောင် တောင်ပြောင်နေသော ရှပ်ကို လည်းကောင်း ၊ အပြာနုနှင့် အဝါနုများကြားတွင် ပန်းရောင်ကွက်ကလေးများ ပြေးနေသည့် မန္တလေးဆန်းပရုလုံချည်ကိုလည်းကောင်း ပလေကပ်လုံချည် ၊ စွပ်အင်္ကျီတို့ဖြင့် လဲလှယ်လိုက်ကာ ထမင်းစားခန်းဘက်သို့ ကူးလာပြီး မိမိ ရောက်လာပြီ ဟူသော အထိမ်းအမှတ်ဖြင့် စားပွဲကို လက်ဝါးကြီးနှင့် ရိုက်လိုက်ရာ အလီက နေ့လယ်စာအတွက် ဆင်းဒွစ်များ ၊ သစ်သီးများနှင့် နို့တစ်ချိုင့်ပါသော လင်ပန်းကို ယူ၍ ဝင်လာလေသည် ။ အများအားဖြင့် ကာမကျူးသူ များမှာ အစားအသောက် သူရဲမရဲ နိုင်တတ်ပေရာ ဦးကွန်းဇော်သည် နေ့လယ်စာ အတွက် နာရီဝက်နီးပါးခန့် ထိုင်ပြီး တစ်မျိုးပြီး တစ်မျိုး မျိုသွတ်လိုက်ခြင်းအတွက် အံ့သြဖွယ်ရာ မရှိပါပေ ။
“ ဟေး လီလီ ”
“ ရှင် ”
ထူးသံနှင့် မရှေးမနှောင်းပင် အငယ်ဆုံးသော ဇနီးသည်သည် ဦးကွန်းဇော် ရှေ့သို့ ရောက်လာလေသည် ။ ဦးကွန်းဇော်က ခြောက်သွေ့သွေ့ ပြုံးလိုက်၏ ။
“ ညကျရင် အစ်ကိုကြီး အိမ်ကို ပြန်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ၊ ညစာ အစ်ကိုကြီးဖို့ ပြင်မထားနဲ့ ”
ဒီအပြောမျိုးတော့ လီလီတို့ အတွက် ရိုးနေပါပြီ ။ တစ်လလျှင် အနည်းဆုံး ဆယ်ည လောက်ကတော့ အိမ်ကို ပြန်လာလေ့မရှိပါ ။ သို့သော် ဦးကွန်းဇော်မှာ လောဘ သက္ကာယ ကြီးသူတစ်ယောက်ပီပီ ၊ မကုန်သင့်သည်ကို ကုန်ကျရန် အလိုမရှိပေ ။
“ ဟုတ်ကဲ့ ”
လီလီကတော့ ဒါပဲ ပြောနိုင်သည် ။ သူမသည် ဘီလူးသဘက်တစ်ကောင် ရှေ့၌ ရပ်တည်နေရသလို ၊ အလိုလို နေရင်း အော့နှလုံးနာ ဖြစ်နေရသည့် ဦးကွန်းဇော်၏ မျက်မှောက်မှ တစ်ညတာမျှ လွတ်လပ်ခွင့် ရဦးမည်ကို မျှော်တွေးဝမ်းသာနေရှာသည် ။ လင်ယောက်ျား တစ်ယောက်က အခြား မိန်းမတစ်ဦး၏ ရင်ခွင်တွင်း၌ အိပ်စက်တော့မည်ကို သိနေရသည့် အဘယ် မိန်းမမှ ၊ ဆို့နစ်နစ်နှင့် တုန်လှုပ်ချောက်ချားခြင်း မရှိဘဲ နေနိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း လီလီတို့ အတွက်မူကား ၊ ထိုဝေဒနာမျိုးမှာ ရိုးနေကာ ထုံ၍ ထိုင်း၍ နေပေပြီ ။ ဦးကွန်းဇော် တစ်ယောက် အခြားမိန်းမတစ်ယောက်နှင့် ပျော်မွေ့နေမည်ကို သိသည် မှန်သော်လည်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားရဖန် များသော စိတ်ဝေဒနာမှာ ထူးထူးခြားခြား ပို၍ မတုန်လှုပ် မချောက်ချား နိုင်ရှာတော့ဘဲ သက်သာရာ ရမည့် အတွေးအခေါ်များဘက်သို့သာ လှည့်၍ တွေးခေါ်ရရှာသည် ။ မှန်သည် ထိုလူယုတ်မာ၏ ဖိစီးနှိပ်စက်ချက်ကြောင့် စိတ်ထောင်းသမျှသာ ကိုယ်ကြေ၍ နေရပါမူကား လီလီတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပဲ့၍ပဲ့၍ ၊ ကြွေ၍ကြွေ၍ ကျရခြင်းမဟုတ်ဘဲ အခိုးအငွေ့များ အဖြစ် လောင်မြိုက် ပျောက်ကွယ်၍ သွားဖို့ ကောင်းလှပေပြီ ။
လီလီသည် အော့နှလုံးနာဖွယ်ကောင်းသော အိမ်ကြီး၏ သခင်ထံမှ အတတ်နိုင်ဆုံးနည်းဖြင့် အလျင်မြန်ဆုံး ဖယ်ခွာကာ မိမိ အခန်းဆီသို့ ပြန်ခဲ့ပြီးနောက် မျက်ရည်ခန်းခြောက်နေပြီ ဖြစ်၍ နွေအခါ ပူပြင်းသော နေမင်း၏ ဒဏ်ချက်ကြောင့် ခန်းခြောက် ရော်သွေ့ကာ ရွှံ့ညွန်ခြောက် ၊ ဗေဒါပင်ခြောက် ၊ ဒိုက်သရောခြောက်များဖြင့် ပြည့်နေ၍ နည်းနည်းကလေးမှ တင့်တင့်တယ်တယ် ရှုချင်စဖွယ် မရှိတော့သည့် ကုန်းလယ် ရေအိုင်ခြောက်ကလေးလို မွဲဟောက်ဟောက်နေသော မျက်လုံးကလေး နှစ်လုံးဖြင့် စက္ခုအာရုံတွင် ဘာကမှ ထင်မြင်လာစွမ်းငှာ မတတ်သာသော လဟာပြင်သို့ ငေး၍ ကြည့်နေမိရှာ သည် ။
ဤလူယုတ်မာ၏ ဇနီးသည် ဘဝသို့ မကျရောက် စေရန် လီလီ အနည်းနည်း အဖုံဖုံ ကြိုးစားခဲ့ပါသည် ။ ယခု ပစ္စက္ခဘဝနှင့် စာသော် အတိုင်းမသိ ငြိမ်းချမ်းသာယာမှုကို ရ၍သွားပြီဖြစ်သော ကွယ်လွန်သူ မိခင်ကြီးကလည်း သမီးကြီး နှစ်ယောက်အား ကျားလှောင်အိမ်တွင်းသို့ သွင်းကာ ကျားစာ ကျွေးခံရဘိသကဲ့သို့ ယူကျုံးမရသော ဆုံးရှုံးမှုမျိုး နောက်တစ်ကြိမ် မဆုံးရှုံးရလေအောင် လီလီ ခမျာအား တတ်နိုင်သမျှ ကာကွယ်ခဲ့ရှာပါသေးသည် ။ သို့သော် … သို့သော်
“ သမီးတော့ မယူပါရစေနဲ့ မေမေရယ် ၊ မမတို့ကို မြင်ရတာနဲ့ပဲ သမီး ရင်ကျိုးလှပါပီ ”
လီလီက ဆို့နင့်နင့် အသံကလေးဖြင့် ကျားနံ့ရသော သိုးမငယ်ကလေး ညည်းတွားသလို ညည်းတွားခြင်းကို မိခင်ကြီး ဖြစ်သူ ဒေါ်စိန်မြ ကလည်း နားမချမ်းသာစွာ ကြားနေရသည် ။ အဖြေမပေးနိုင်တိုင်း သောက်လက်စ ဆေးပေါ့လိပ်ကြီးကိုသာ မဲ၍မဲ၍ ဖွာနေရပေရာ တထောင်းထောင်းထနေသော မီးခိုးများကသာ အစိုင်အခဲ ဖြစ်သွားနိုင်သော အစွမ်းသတ္တိ ရှိပါမူ လီလီ၏ အသံ ကလေးမှာ ထိုမီးခိုးအစိုင်အခဲများ ကြားထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားဖွယ်ရာ ရှိနေပေသည် ။
“ မဖြစ်ဘူး သမီး ၊ မဖြစ်ဘူး မေမေလည်း ဒီအကောင်ကြီးနဲ့ ဘယ်ပေးစားချင်မလဲ ၊ ဒါပေမဲ့လို့ သမီး သိတယ် မဟုတ်လား ၊ သမီး ကိုသာ သူ မရရင် သမီးရော ၊ မေမေရော ၊ သူ့ငွေ အလွဲသုံးစားမှုနဲ့ ထောင်ထဲ သွားနေရမယ် ။ ပြီးတော့ သမီး မမနှစ်ယောက်ဟာ ၊ ခုတောင် ဘယ် အခြေဆိုက်နေပြီလဲ ။ နေ့စဉ်လိုလို အနှိပ်စက်ခံနေရတယ် ၊ သမီး ကသာ ဘူးကွယ်ပြီး ငြင်းလိုက်ရင် သမီးမမ နှစ်ယောက်ဟာ သက်ဆိုးရှည်ကြတော့မှာ မဟုတ်ဘူး ၊ ပြီးတော့ မေမေတို့က ပေးစရာ ဆိုလို့ သမီးတစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တာပဲ ၊ သမီးကို သူ ရပြီးရင် အကုန်လုံး အေးချမ်းသွားမှာပေါ့ကွယ် ”
“ ခက်တယ် မေမေ ၊ သမီး ဘယ်လို ကြံရပါ့မလဲ ၊ ခက်လှချည်ရဲ့နော် ”
ယင်းသို့သာ လီလီက သံမျှဉ်းကလေးဖြင့် ညည်းတွားနိုင်ရှာသည် ။ ဦးကွန်းဇော်ကား ( ပိုင်မှ လုပ်တယ် ) ဟူသော စကားကို လက်ကိုင်ထား၍ ယုံယုံကြည်ကြည် စွဲစွဲမြဲမြဲနှင့် လိုက်နာသူ ဖြစ်၏ ။ လီလီ ကို သူသိမ်းပိုက်နိုင်ရေး အတွက် ဒေါ်စိန်မြ နှင့် လီလီတို့ လက်မှတ်ထိုးစေကာ သူက ချေးငှားထားသော ငွေများ အဖြစ်သို့ သူထောက်ပံ့ခဲ့သမျှ ငွေတို့ကို ပြောင်းလဲလိုက်၏ ။ ထို့နောက် အိမ်ပေါ်သို့ ရောက်ပြီးဖြစ်သော ဇနီးသည် နှစ်ယောက်ကို ညီမငယ် ရရေးအတွက် ခပ်ပြောင်ပြောင် စစ်ကြေညာကာပင် အရေးဆိုရတော့၏ ။ ပညာရှိ နှိပ်စက်နည်းဟု ဆိုရမည့် အသည်းကို အပ်နှင့်ဆွသလို နင့်ခနဲ နင့်ခနဲ နာသွားစေမည့် စကားလုံးများကို သုံးရင်း ကြွင်းကျန်သမျှ မျက်ရည်တို့ကို ထုတ်ယူကာ စိတ်ဝေဒနာကို ဖန်တီးတတ်၏ ။ စိတ်ဝေဒနာများဖြင့် နှိပ်စက်၍ ရိုးပုံပေါက်သောအခါ ရိုက်လိုက် ၊ နှက်လိုက် ၊ ကန်လိုက် ၊ ကြောက်လိုက်နှင့် ကာယခန္ဓာကို နာကျင်စေပြန်သည် ။ သန်းသန်းနု နှင့် စန်းစန်းယု တို့မှာ ညီမအထွေးဆုံး လီလီကို ပေးအပ်ရရေး အတွက် ဦးကွန်းဇော်၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံချင်သလို ခံနေရကြရှာသည် ။
တုံ့ပြန်တွန်းလှန်နိုင်သော အင်အားရှိပါမူ သူတစ်ပါး၏ နိုင်လိုမင်းထက် နှိပ်စက်ညှင်းပန်းခြင်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်မှာ ဤသံသရာကြီး၏ ဓမ္မတာပင် ဖြစ်ချေသည် ။ သန်းသန်းနုတို့ ညီအစ်မတစ်တွေတွင် ဦးကွန်းဇော်အား တွန်းကန်တော်လှန်ကြရန် အင်အားအဖြစ် စိတ်ဓာတ်အားဖြင့် လည်းကောင်း ၊ ပတ်ဝန်းကျင်အားဖြင့် လည်းကောင်း ၊ အခြေအနေအားဖြင့်လည်းကောင်း ရှိကို မရှိရှာပေ ။
ရာဇဝတ်မှုဆန်ဆန် ဖိနှိပ်လာသူ တစ်ဦးအား ရာဇဝတ်မှုပင် ဖြစ်ချင် ဖြစ်ပါစေ ။ တွန်းလှန်ပစ်မည် ဟူသော စိတ်မျိုး ရှိတတ်မှ တွန်းလှန်နိုင်ပေမည် ။ သူ့အသက်တစ်ချောင်းကို မနှမြောဘဲ အရင်းအနှီးပြုကာ ကျူးကျော်လာ သူတစ်ယောက်အား ကိုယ့်အသက်တစ်ချောင်းကို မတွယ်တာဘဲ ခုခံတိုက်ခိုက်မည်ဟူသော သတ္တိမျိုး မွေးနိုင်မှ တိုက်ခိုက်နိုင်ပေမည် ။ ဤသို့မဟုတ်ဘဲ ပျော့ညံ့သော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့ခံကာ ပြုသမျှနုနေရှာရပါမူကား စော်ကားသူ၏ လက်ခုပ်ထဲက ရေပမာ သွန်လို သွန် မှောက်လို မှောက် ၊ သောက်လို သောက် ၊ ဓားအောက် လည်စင်း၍ ခံလိုက်ရုံသာ ရှိချေတော့သည် ။
ကလေးကစားသည့် ရာဘာကွင်းကလေးများ ပမာ ၊ လျှော့ချည် တင်းချည် လုပ်၍ ရသည်မှာ လောက ဥပဒေ ဟု လူတွေက သမုတ်ကြလေသည် ။ စင်စစ်သော်ကား ဥပဒေ၏ ပင်ကိုယ်သဘောမှာ လျော့၍ တင်း၍ ရအောင် လုပ်ထားသည်ကား မဟုတ် ၊ ဥပဒေ၏ ဒဏ်ကို ကျခံရမည့်သူများအတွက် မဟုတ်ဘဲနှင့် မခံရလေအောင် ၊ စစ်နိုင်သမျှ စစ်ပေါက်နိုင်သမျှပေါက်ကာ ဥပဒေ ပါရဂူ အသီးသီးတို့က လိုတိုးပိုလျော့ လုပ်နိုင်ရန်သာ စီမံထားခြင်းဖြစ်သည် ။ လူ့လောကတွင် ဘုရားဟော ဒေသနာများမှ လွဲ၍ ကျန်ပညာရပ် အသီးသီးတို့မှာ တိကျ မှန်ကန်စွာ ညွှန်းဆိုပြခြင်း မပြုမူ၍ လူသားတို့၏ ဦးနှောက်နှင့် မီရုံလောက်သာ ဖော်ပြညွှန်းဆိုထားကြပေမည်ဖြစ်ရာ ဥပဒေအား လျှော့၍ တင်း၍ ရသည် ။ ဂုဏ်ဓနဘက်မှ ကာကွယ်ထားသည်ဟု တထစ်ချ စွဲမှတ်ထားရန် မလိုပေ ။
ဤဥပဒေကို မကြောက်သော သူကောင်းသားသည် သံသရာဥပဒေ ဖြစ်သော ဘုရားတရားတော်ကိုလည်း ကြောက်ရလန့်ရ ကောင်းမှန်း မသိ ၊ သို့ ကြောက်ခြင်းလန့်ခြင်း ကင်းသောအခါ ထင်ရာကို ပြုမူ၏ ။ ကံဇာတာ ဘာကလေး တက်နေချိန်၌ ကြုံနေရသောအခါ ဘယ် အမှုကိုပင် ပြုပြု လောက သံသရာ၌ ကောင်းသည် ဖြစ်စေ ၊ ဆိုးသည် ဖြစ်စေ အောင်မြင်တတ်ကြပေရာ ၊ မကောင်းတာ လုပ်၍လည်း ပျက်စီးချိန်သို့ မတိုင်မခြင်း ၊ မပျက်စီးတတ်ဘဲ ရှိနေတတ်သည် ဖြစ်သောကြောင့် ၊ ဦးကွန်းဇော် ၏ မကောင်းမှုလုပ်ရန် အစီအစဉ်များမှာ တစ်ခုခုကြောင့် သွေကွက်ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိဘိမူ၍ အစဉ်တစိုက်သာ သူ အကွက်ချသလို ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက်ကြီး အောင်ပန်း ဆွတ်ခဲ့နိုင်သည် ။
ယခုလည်း ငရဲပန်းကို ရွှေပန်း ထင်နေသော ဦးကွန်းဇော်နှင့် ခုခံမှု စိတ်ဓာတ်အင်အား ပျော့ညံ့သေးသိမ်လှသော လီလီတို့ ညီအစ်မတစ်တွေ တွေ့နေ ကြပြန်ပြီ ဖြစ်ရာ တရားကို နတ်စောင့်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း ဝိပါက ကံကြွေး မကင်းသေးက ဘယ်သို့သော တရား၏ နတ်ကမှ လာ၍ စောင့်ဖော်မရသေးဘဲ အားကြီးသူက အားနည်းသူကို အမြဲ အနိုင်ယူလေ့ရှိသော လောက ဓမ္မတာအတိုင်း ဤတစ်ချီတွင်လည်း ဦးကွန်းဇော်ကပင် အနိုင်ယူခဲ့နိုင်သည် ။
လီလီသည် မိမိ အဘယ်ပုံ အဘယ်နည်း ဦးကွန်းဇော်၏ ဇနီးဖြစ်ခဲ့ရသည်ကို ပြန်၍ စဉ်းစားနေရှာသည် ။ အမှန်စင်စစ်တော့ မျက်ရည်များကိုသာ သူ သတိရရှာပါ သည် ။ မေမေ့ကို တွယ်တာ ထောက်ထားစရာကလည်း အကြောင်းခံနေသည် ။ မမတို့၏ အဖြစ်ကိုလည်း မကြည့်ရက်နိုင် ။ ဤလူယုတ်မာ၏ စနက်မှ လွတ်ကင်းရန်ကား သူပဲ သေသေ ၊ ကိုယ်ပဲ သေသေ ၊ ခုခံတိုက်ခိုက်ရန် ဖြစ်သည် ။ သို့သော် လီလီကား သိုးမငယ်ကလေးကဲ့သို့ နူးညံ့သူ ဖြစ်ပါသည် ။ ခုခံတိုက်ခိုက်ခြင်းငှာ မစွမ်းသာ ။
သို့နှင့်သို့နှင့် လီလီတို့ ညီအစ်မသုံးဖော်သည် တစ်နည်းမဟုတ်လျှင် အခြားတစ်နည်းဖြင့် ၊ ဒီတစ်မျိုး မဟုတ်လျှင် ဟိုတစ်မျိုးဖြင့် ဦးကွန်းဇော်၏ ကျားလှောင်အိမ်တွင်းသို့ သက်ဆင်းခဲ့ရပြီဖြစ်ရာ မိမိတို့ ကျဆင်းရလု ကျဆင်းရဆဲ၌ ရုပ်ရှင်ထဲ ဇာတ်ပွဲထဲကလို တကယ့် လူ့ဘောင်၌ ကယ်မမည့်သူ မပေါ်လာခြင်းကြောင့်ပင်လျှင် နောက်ဆုံး၌ကား သူ့ကံကြွေးရှိသမျှ ခံရစေတော့ဟု စိတ်နှလုံးကို ဒုန်းဒုန်းချလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည် ။
••••• ••••• •••••
( ၃ )
စောမူသည် ဓားသွားကလေးကို ထက်မထက် လက်မကလေးဖြင့် ပွတ်ကာပွတ်ကာ စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် မှုံမွှားမွှားအခန်းကျဉ်းကလေးထဲက အလင်းရောင် အောက်၌ပင် လက်ခနဲ နေအောင် မြှောက်ကိုင် လိုက်ကာ မျက်လုံးကြီး အရွှဲသားဖြင့် မော့၍ ကြည့်နေမိရှာသည် ။ အခါပေါင်းများစွာ ငိုခဲ့ရပြီဖြစ်သောကြောင့် မျက်ခွံများသည် နီမို့မို့ ဖြစ်နေသည် ။ ဆံပင်များမှာ ဖဲနက်ပျော့ တစ်လိပ်ကို ဖြစ်ကတတ်ဆန်း ဖြေထားသလို အပြားလိုက် ကျောပြင်ပေါ်၌ ဝဲကျနေ၏ ။ တစ်တစ်ရစ်ရစ် ချစ်ချင်စဖွယ် ခန္ဓာကိုယ်ကလေး၌ နွမ်းကြေနေသော အဝတ်အစားများဖြင့် ရစ်ပတ်ထားပါသည် ။ စောမူ၏ တစ်သက်တာတွင် အရေးအကြီးဆုံးသော တစ်စုံတစ်ခုသည် ကာလမကြာခင်အတွင်း ဖြစ်ထွန်းပေါက်ပွားရပေတော့မည် ။ ထိုတစ်စုံတစ်ခုသည် ဖြစ်ထွန်းပေါက်ပွားခြင်း၏ အခြေတည်ရာ ကာလရေကြည် စွဲတည်နေမှုကို စတင်ခဲ့ပြီးနောက် တစ်စတစ်စ ရင့်မာလာခဲ့လေပြီဖြစ်ရာ ဖြစ်တတ်ပျက်တတ်သော အကြောင်းအကျိုးတရားများ၏ ဆက်သွယ်မှုအရ ယခု ညနေပင် ထူးထူးခြားခြား တွေ့ရကြုံရမည်မှာ မလွှဲမရှောင်သာသော အခြေအနေသို့ ဆိုက်ခဲ့လေပြီဖြစ်၏ ။
“ သမီး မေမေတို့ အခြေအနေလည်း သမီး နားလည်သားပဲ ၊ ဦးကွန်းဇော်က မေမေတို့ အပေါ်မှာ ဘယ်လောက်ကောင်းရှာသလဲ ၊ သူများ မိန်းကလေးတွေများ မေမေတို့ အဖြစ်မျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်တိုးရရင် လူတကာနဲ့
ဆက်ဆံရတဲ့ ဘဝဆိုးကို ရောက်အောင်တောင် စွန့်စားကြရတယ် ။ ခု ငါ့သမီးမှာ အိမ်တစ်ဆောင် မီးတပြောင်နဲ့ သားမှတ်မှတ် မယားမှတ်မှတ် ပေါင်းမယ့် လူတစ်ယောက်ကို ရတာပဲအေ ၊ စိတ်ကူး မလွဲပါနဲ့ ၊ သမီးအဖေကြီးလည်း သနားပါဦး ”
“ အိမ်တစ်ဆောင် မီးတပြောင်နဲ့ ဆိုပေမယ်လို့ ဦးကွန်းဇော်မှာ မယားတွေ အများကြီးပဲတဲ့ မေမေ ၊ ကျွန်မက နံပါတ် ၁၀ လောက် ချိတ်ရမှာဆိုတော့ ”
“ အို .. ဒါကတော့ သူထားနိုင်လို့ သူ ယူတာပဲအေ့ ၊ ယောက်ျားကောင်း မောင်းမတစ်ထောင်ဆို မဟုတ်လား ။ ဝိဓူရအမတ်ကြီးများ မယားရှစ်သောင်းတောင် ကျော်သေးဆိုလား ”
“ ကျွန်မ မေတ္တာမရှိဘူး မေမေ ၊ ဒီလူကြီးကို ကျွန်မ ဘယ်နည်းနဲ့မှ မေတ္တာမရှိဘူး ”
“ မေမေတို့ လက်ငင်း တွေ့နေရတဲ့ အခြေအနေက ဇာတ်စာအုပ်တွေထဲမှာ ရေးသလို ကိန္နရီမောင်နှံ တစ်ညတည်း ကွဲရုံနဲ့ အနှစ်ခုနှစ်ရာ ငိုလို့ မဆုံးအောင် မေတ္တာကြိုး သွယ်နေရမယ့် အခြေ မဟုတ်ဘူး သမီးရဲ့ ၊ မေမေတို့ သမီးတို့မှာ မေတ္တာရှိတာ မရှိတာထက် အရေးကြီးတဲ့ အန္တရာယ်ကို တွေ့နေရတယ်မဟုတ်လား ။ သမီး သူ့ကို မယူရင် သမီးဖေဖေ ဘာဖြစ်သွားမလဲ ။ ဒါလည်း စဉ်းစားဦးမှပေါ့ ၊ ပြီးတော့ သမီးဖေဖေ ခံရမှာကကော ၊ သူမိုက်လို့ ဆိုးလို့ ၊ ခိုးလို့ ၊ လောင်းလို့ ၊ ကစားလို့ ခံရမှာ မဟုတ်ဘဲ ၊ သမီးမောင်လေး ညီမလေးတွေနဲ့ သမီးတို့မေမေတို့ စားဖို့ သောက်ဖို့ပဲ ၊ ကြံရင်း ဖန်ရင်း ဒီရန်ကုန်မြို့ကြီးမှာ လှော်ရင်းနစ် ဖြစ်ခဲ့ရတယ် မဟုတ်လား ။ ဘုရားနဲ့ တစ်ဂိုဏ်းတည်း ပြတဲ့ မွေးသဖခင်ကျေးဇူးရှင်ကြီးအတွက်မို့ သမီး ဇွတ်နှစ်ရမယ် ဆိုတာ သမီး နားလည်ထားရင် မေတ္တာဆိုတဲ့စကားကို သမီး ထည့် စဉ်းစားနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး ”
“ လောကမှာ အမွန်မြတ်ဆုံးလို့ သတ်မှတ်ထားရမယ့် မေတ္တာတရားကိုတောင် သမီးတို့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သုံးသပ်ခွင့် မရှိတော့ဘူးနော် .. ”
“ ခုခေတ်မှာ ငွေဟာ အဓိက ဖြစ်နေပြီ သမီး ၊ မေတ္တာတရားတို့ မုန်းတာ ၊ ချစ်တာ ၊ သနားတာတို့ဟာ ငွေပေါ်က နေပြီး ဖန်တီးရမယ့် စေတသိက်တွေ ဖြစ်ကုန်ကြပြီ ။ လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်လောက်ပဲ မုန်းမုန်း သူ့ငွေနဲ့ မကင်းရင် သူ့ကို ချစ်တဲ့ စကား ဆိုရမယ် ။ မေတ္တာရှိတဲ့ အမူအရာ ပြရမယ် ။ စေတနာ ဗရပွနဲ့ လောကွတ်ပျူငှာ လုပ်ရမယ် ။ ဒါမှ လူ့လောကထဲမှာ နေနိုင်မယ် ။ နို့မို့ရင် လူ့လောက အပြင်ဘက်ကို ထွက်နေဖို့ပဲရှိတယ် ။ ဒီပြင် နည်းလမ်း မရှိဘူး ။ ဒါဟာ လောက ဓမ္မတာဖြစ်ရုံသာ မကဘူး ၊ ကမ္ဘာ့နိယာမတရားလို ဖြစ်နေပြီသမီး ၊ သမီးတို့က ငယ်သေးတော့ လောကရဲ့ ဖိနှိပ်မှုတွေ ၊ ဒဏ်ရာ ဒဏ်ချက်တွေကို မေမေတို့လောက် မခံစားခဲ့ရသေးဘူးလေ ၊ မခံစားရသေးတော့ သိလည်း မသိသေးဘူး ၊ သမီးတို့ စိတ်ဟာ လွတ်လပ်နေသေးတယ် ၊ တက်ကြွနေသေးတယ် ၊ မေမေတို့လို အနယ် မထိုင်သေးဘူး ။ မေမေတို့လို လောက အတွေ့အကြုံတွေနဲ့ အနယ်ထိုင်လာတဲ့အခါကျတော့ လောကနိယာမတရား ဖြစ်တဲ့ ငွေရဲ့ ချယ်လှယ်မှုကို နားလည်လာလိမ့်မယ် ”
“ ခုလည်း သမီး နဖူးတွေ့ ဒူးတွေ့ သင်ခန်းစာ တက်နေရပါပြီကော မေမေ ၊ သမီး မချစ်တဲ့လူကို သမီး ကြည်ဖြူရမယ်ဆိုတာ မေမေ ပြောတဲ့ ကမ္ဘာ့နိယာမ တရားကြောင့်ပဲ မဟုတ်လား ။ သမီးတို့တွေဟာ လူတွေ မဟုတ်တော့ဘူး ၊ လူတွေမှာ ရှိရမယ့် ချစ်ခြင်း ၊ မုန်းခြင်း ၊ သနားခြင်း ၊ ရွံရှာခြင်း စတဲ့ ပဋိသန္ဓေ စိတ်တွေကို တောင်မှ သမီးတို့ စွန့်ပယ်နေရမှပဲ ၊ ဘယ်ကလာ သမီးတို့ လူတွေ ဟုတ်တော့မလဲ ၊ သမီးတို့ဟာ ငွေရဲ့ ကျေးကျွန်တွေ ငွေက လုပ်ထားတဲ့ စက်ရုပ်တွေ ဖြစ်နေပြီ ။ ငွေက ရယ်ဆို ရယ် ၊ မဲ့ဆို မဲ့ ၊ ငွေက ငိုဆို ငို ပြုံးဆို ပြုံးရမယ့် သတ္တဝါတွေ ဖြစ်နေပြီ ။ သမီးတို့ ဗီဇက ပါလာတဲ့ အာရုံခံစားမှုဟာ ဘယ်မှာ ရှိတော့လို့လဲမေမေ ၊ ပြီးတော့ သမီးတို့ဟာ လူမဟုတ်တော့ဘူး ၊ အရုပ်တွေ ဖြစ်ကုန်ပြီ ”
“ အေး သမီး ပြောသလို အရုပ်တွေ ဖြစ်ကုန်သလား ။ လူပဲဖြစ်နေသေးသလား ဆိုတာတော့ မေမေလည်း မဝေခွဲတတ်ဘူး ။ ဒါပေမဲ့လို့ လောကထဲမှာ နေရင်တော့ လောကရဲ့ နိယာမတရားကို ဘယ်သူမှ လွန်ဆန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ။ ဒီလိုပဲ နေကြရမှာပဲသမီး ၊ အဲဒီတော့ မမိုက်ချင်ပါနဲ့ သမီးရယ် … ငါ့သမီးလေး သူများ အငယ်အနှောင်းဘဝ ရောက်ရမှာကို သမီးကို မွေးထုတ်တဲ့ မေမေ့ အနေနဲ့ ဘယ်နည်းနဲ့မှ သဘောမတူ နိုင်ဘူး ၊ မကြည့်ရက်နိုင်ဘူး ၊ ဒါပေမဲ့လို့ မေမေတို့မှာ တခြားနည်းလမ်း ရှိသေးသလားသမီး ၊ သမီးပဲ စဉ်းစား ကြည့်စမ်းပါဦး ၊ ဦးကွန်းဇော်ရဲ့ အလိုကို ဆန့်ကျင်ပြီး သမီးဖေဖေဟာ ထောင်ကျခံလိုက်မယ် ။ သမီးနဲ့ မေမေက ဈေးတောင်း ခေါင်းရွက်ပြီး ကလေးငယ်တွေကို လုပ်ကျွေးရမယ် ဆိုပါတော့ ၊ သိပ်ပြီး အခြေပျက်အနေပျက် ဖြစ်သွားတဲ့ သမီး အတွက် ခုလိုပဲ ငွေကို ငါးစာ လုပ်ပြီး မျှားစားမည့် လူ မပေါ်ဘဲနေပါ့မလား ၊ ပေါ်ဦးမှာပဲ ၊ ပေါ်ရင် ထပ်ပြီး စိတ်ညစ်ရဦးပါပဲ ။ အကောင်းဆုံး ကတော့ ဘာဖြစ်ဖြစ်လေ ခုလည်း တွေ့ကြုံရမယ် ၊ နောင် တစ်နေ့နေ့လည်း ကြုံချင်ရာတွေ့ ကြုံရမယ်လို့ ဧကန်ဧက သိနေရတဲ့ သမီးတို့လို ရုပ်ချောချော ပစ္စည်းမဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက်ကတော့ စောစောစီးစီး နဖူးတွေ့ ဒူးတွေ့ တွေ့ထား လိုက်ရတာကပဲ စိတ်သက်သာ ကိုယ်သက်သာ ရှိဦးမယ်လို့ မေမေတော့ ထင်တာပဲ ”
စောမူသည် မိခင်ကြီး အချီအချ ပြောခဲ့ရသမျှကို မြင်ယောင်ကြားယောင်နေသည် ။ မိခင်ကြီးကား ... ငါ မွေးထားသည့်သမီးကို ငါ ထားရာက နေရမည် ဟူသော ဒေါသမာန်မာနဖြင့် မိမိအား ကျားစာ ကျွေးနေသည် မဟုတ် ၊ အလွန်ကြီးကျယ်သော အန္တရာကြီး တစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရ၍သာ အားကိုးအားထား တောင်းခံနေသူ ပမာ မျက်နှာငယ်ငယ်ဖြင့် အသနားခံနေခြင်းဖြစ်ပေရာ စောမူ မှာ မချိတင်ကဲ ဖြစ်တိုင်း ဟစ်၍ဟစ်၍သာ ငိုလိုက်ချင်တော့သည် ။
အမဲတစ်ကောင်ကို ပိုင်နိုင်စွာ စားမျိုနိုင်ရန် အတွက် အကွက်ကောင်း ရှာနေခဲ့သည့် ကျားသတ္တဝါလို ဦးကွန်းဇော် မှာလည်း စောမူ တည်း ဟူသော သားကောင်ငယ်အား စားရရေးအတွက် အကွက်ဆင်နေသည်မှာ ကာလ ပရိစ္ဆေဒ ကြာမြင့်ခဲ့ပေပြီ ။ ယခုမှ မပိုင်လျှင် ကိုင်လေ့ မရှိသော ဦးကွန်းဇော် အတွက် နိုင်ကွက်ကို ဆိုက်ခဲ့လေပြီဖြစ်ရာ သူ့စနက်မှ စောမူမှာ ရူးသွတ်ခြင်းငှာ မတတ်သာတော့သော အခြေသို့ ဆိုက်ခဲ့လေပြီဖြစ်လေ၏ ။
သို့သော်လည်း စောမူမှာ လွယ်လွယ်ကူကူနှင့် အညံ့ခံတတ်သော လီလီတို့ ညီအစ်မတစ်တွေလို မဟုတ်ရကား ဤမျှ ဆိုးသွမ်းယုတ်မာသော လူတစ်ယောက်အား လူ့လောကတွင် အရှင်မထားဘဲ သုတ်သင်လိုက်ကာ မိမိကိုယ်ကိုလည်း အဆုံးစီရင်လိုက်ခြင်းအားဖြင့် မိခင်ကြီးနှင့် ဖခင်ကြီးတို့အတွက် တစ်ပူ အပြင် နှစ်ပူ မဖြစ် စေတော့ဘဲ လူနှင့် တူအောင် မနေရသော လူ့လောကကြီးမှ ထွက်ခွာသွားရန် ရည်ရွယ်လေ၏ ။
အစိမ်းရင့်ရောင် ဖလိမာစတာ ကားကြီးသည် ညင်သာစွာ ထိုးဆိုက်လာပြီးနောက် ကြောက်ခမန်းလိလိ ပြုံး၍ ရွှင်နေသော ဦးကွန်းဇော်သည် အိမ်ကလေးပေါ်သို့ ရောက်လာလေသည် ။
“ ဪ … သူဌေးမင်း ကြွလာမှကိုး ၊ မူမူလည်း အခန်းထဲမှာ ရှိပါတယ် ”
အတန်ငယ် မှိန်နေသော သုံးကျပ်ခွဲတန် ဂျပန်မီးအိမ်ကလေးကို မီးကိုမြှင့်တင်ရင်း စောမူတို့ မေမေက လောကဝတ် ပြုရှာ၏ ။ ကလေးများနှင့် ဖေဖေကား ယနေ့ ညအတွက် တော်တော်နှင့် အိမ်ပြန်ရောက်မည် မဟုတ်ပါပေ ၊ ဖေဖေမှာ စိတ်မပါဘဲနှင့် ဘုရားပွဲရှိ ဇာတ်ပွဲသို့ ရောက်နေရရှာသည် ။ သူဌေးမင်းက နှစ်ခြိုက်စွာ ပြုံးလိုက်၏ ။
“ မူမူ နေကောင်းရဲ့လား …. ”
“ ဟုတ်ကဲ့ ကောင်းပါတယ် ၊ ဒါပေမဲ့လို့ ... ဟဲ ဟဲ ဟဲ ”
အဒေါ်ကြီးက ရင်ကွဲပက်လက် ဖြစ်ရာက သူဌေးမင်း အလိုကျ ပြည့်တန်ဆာ ၊ ခေါင်းကြားလို ရယ်သွမ်း သွေးလိုက်ရလေသည် ။
“ ကဲ သူဌေးမင်း နေဦးနော် …. သူဌေးမင်းတို့ စားဖို့သောက်ဖို့ စီမံလိုက်ဦးမယ် ”
မေမေသည် ပြောပြောဆိုဆို ဒန်ချိုင့်ပိန်ခွက်ခွက်ကလေးကို ဆွဲ၍ ဆင်းသွားလေ၏ ။ ဤမျှနှင့်ပင် ကျားစာကျွေးခန်းသည် ဗိန်းဗောင်းစ၍ တီးပါပြီ ။ အရိပ်သုံးပါး သာမက ဆယ်ပါးလောက် နားလည်ပြီးဖြစ်သော သူဌေးမင်းသည် မူမူ၏ အိပ်ခန်းကျဉ်းကလေးထဲသို့ ချွတ်နင်းကာ မြန်းကြွစပြုလေ၏ ။ အပေါက်ဝသို့ ရောက်သည်နှင့် အခန်းထဲတွင် မည်သူ့ကိုမှ မမြင်ရပေ ။ အလင်းရောင်ရှိရာမှ လာခြင်းကြောင့် မျက်စိတွေကျင့်သား မရသေး၍လောဟု ဦးကွန်းဇော်သည် တအား ဖြဲ၍ ကြည့် ၏ ။ သို့သော် ဘာမျှ မမြင်ရချေ ။
အခန်းဝတွင် ဦးကွန်းဇော်သည် တုံ့ဆိုင်းလျက်ရှိ၏ ။ ထိုခဏ၌ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် အခန်းတံခါးရွက်ကွယ်မှ ဝုန်းခနဲထွက်လာကာ ဦးကွန်းဇော်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ပြောင်လက်သော အရာတစ်ခုကို ထိုးစိုက်လိုက်လေ၏ ။
“ အား ”
ဦးကွန်းဇော်၏ ကြောက်အားလန့်အား အော်သံသည် အိမ်ကလေးထဲတွင် လျှံ၍ သွားလေ၏ ။ လူ့ လောကကို အတတ်နိုင်ဆုံး အနှောင့်အယှက် ပြုခဲ့သူ ၊ မိမိ တစ်ကိုယ်တည်း ကောင်းစားရေးအတွက် လူပေါင်း များစွာ၏ မျက်ရည်ကို ခြေဆေးခဲ့သူ ၊ ဉာဏ်နီဉာဏ်နက် စုံလင်စွာဖြင့် မရုန်းနိုင် မထွက်နိုင်သော ပိုက်ကွန်များ ဖြန့်ခဲ့သူ ဦးကွန်းဇော်သည် ဤတစ်ကြိမ်မိဖြင့် ကိစ္စချော လောက်ပေပြီ ။ သို့သော ဒေဝဒတ်ပင် နောက်ဆုံး မြတ်စွာဘုရား ပွင့်တော်မူသောကာလမှ မဟာအဝီစိငရဲသို့ ဆင်းရချေသည် ။ လူယုတ်မာတို့ကား လွယ်လွယ်ကူကူနှင့် ပျောက်ပျက်သွားရိုး မရှိရကား ဝင့်၍ လက်လာသော ဓားမြှောင်သွားကို ဦးကွန်းဇော်သည် ပါးစပ်မှ အော်မြည်ရင်း ကြောက်အားလန့်အားနှင့် နောက်သို့ ခုန်လိုက်ရာ မူမူလက်မှ ဓားကလေးမှာ ဦးကွန်းဇော်၏ သွေးကို မသောက်ရဘဲ အင်္ကျီဖျားလောက်ကိုသာ မထိတထိ ခ၍ သွားရှာသည် ။ ဦးကွန်းဇော်သည် မူမူနှင့် ခပ်လှမ်းလှမ်း၌ ဆောက်တည်ရာရသောအခါ ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်လိုက်လေ၏ ။
“ ဟား ဟား ဟား ကြိုက်သဟေ့ ခုလို အဖိုးတန်တဲ့ ကတိုးအမှန်ကလေးမှ ကြိုက်တယ် ၊ ကဲ မင်းက ငါ့ကို လက်မခံနိုင်ဘူး ဆိုပါတော့ …. ”
“ ဟုတ်တယ် ရှင့်ကို အငယ်ခံအစား ကျွန်မကို ကျွန်မ သ,တ်သေလိုက်မယ် ”
“ သြ .. ဒီအထိပဲကိုး ၊ ဒီအထိလည်း စိတ်မပြင်းစမ်းပါနဲ့ မူမူရယ် မလိုချင်ရင် မယူဘူးပေါ့ ။ လွယ်ပါ တယ် မူမူ ဖေဖေနဲ့ မေမေကို ပြောလိုက်ပါလား မယူချင်ဘူးလို့ ”
“ ရှင်က ဖေဖေ့ကို တုတ်ပြီးနှောင်ပြီး လုပ်ထားတာကိုး ၊ ဖေဖေနဲ့ မေမေကတော့ ရှင့်လက်ခုပ်ထဲက ရေပေါ့ ၊ ဒါပေမဲ့လို့ ကျွန်မ ခန္ဓာကိုယ်ကိုတော့ ရှင်မရဘူး မှတ်ထားလိုက် ”
“ နေပါဦး မင်းသေတော့ကော ၊ မင့်အမေ အဖေ ဟာ ဒီဝဋ်က လွတ်သွားမလား ၊ ငါက မင့်အဖေကို ထောင် မချဘဲနေမလား ။ မင့်အမေက မင့်ညီမလေးတွေ မောင်လေးတွေ တစ်ပြုံကြီးနဲ့ တောက်တဲ့ဖားလျား မဖြစ်ဘဲ နေမလား ။ မင့်တစ်ယောက် သေလိုက်တာနဲ့ မင်းတို့ အိမ်ထောင်ရဲ့ နေရေး ထိုင်ရေး ပြဿနာဟာ ရှင်းသွားမလား ... ”
စောမူသည် ငိုင်နေရှာသည် ။ ဒီအမေးများကတော့ သူဘယ်လိုမှ မဖြေတတ် ၊ သူတစ်ယောက် သေရုံနဲ့ သူ့အိမ်ထောင်၏ စီးပွားရေး ကျပ်တည်းမှုကို ဘယ်လိုမှ ပြောင်းလဲစေမည် မဟုတ်သည်ကို သူမြင်လာ၏ ။
“ ဟေ့ ပြီးတော့ ... မင်းက ငါ့ကို သ,တ်ဖို့ ကြိုးစားသေးတယ် … ဆိုကြပါစို့ ၊ ခုန မင်းထိုးလိုက်တဲ့ ဓားချက် နဲ့ ငါ အသက်ထွက်သွားတယ် ၊ ဆိုကြပါတော့ ... ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဘာဖြစ်မလဲ ၊ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး ။ ငါသေပြီး မင်း မသေရသေးရင် … ငါ့လိုပဲ မင်းအဆီကို စားပြီး အသား ကိုမျိုချင်တဲ့ သတ္တဝါတွေ အနတက္ကမကျန်ပါသေးလား ဆိုတာ မင်း သိရလိမ့်မယ် ။ ဟေ့ ရန်ကုန်မှာ ပြည့်တန်ဆာ နှစ်သောင်းလောက် ရှိတယ်လို့ တစ်ခါက သတင်းစာတွေထဲမှာ ပါလာတယ် မဟုတ်လား ။ ဒါတွေ အကုန်လုံးဟာ ယောက်ျားတွေ မရှိဘဲနဲ့ တည်နိုင်တာ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်တာ မဟုတ်ဘူးကွ ၊ နားလည်ရဲ့လား ။ ယောက်ျား ဆိုတာ ငါ့လိုသတ္တဝါတွေ အများကြီးပဲ ဆိုတာ မင်း သဘောပေါက်ထားရင် မင်းက လူယုတ်မာ တစ်ယောက် အဖြစ် ငါ့ကို ဘယ်နည်းနဲ့မှ အထင်သေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ။ တချို့ကောင်တွေထက် ငါက သာတာ တစ်ခုတောင် ရှိသေးတယ် ။ ငါ မယား အများကြီး ယူတယ်လေ ၊ ယူပေမယ်လို့ ငါ့မယားတွေကို ဘယ်တော့မှ ဘုံသောက်တဲ့ ရေအိုးစင် မဖြစ်စေရဘူး ။ ငါ့မှာ ပေးကမ်းစွန့်ကြဲနိုင်တဲ့ အင်အား ရှိသမျှတော့ ငါ့မယား အဖြစ် တည်တည်တံ့တံ့ နေကြရမှာပဲ ၊ မိန်းကလေးတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ပြီး အတန်း ထဲကို ပို့ပစ်တဲ့ လူတို့ ၊ ကိုယ့်အိမ်က ခိုင်းတာစေတာ ကလေးတွေကို ခြေတော်တင်ပြီး တစ်နေ့ အရှက်ကွဲဖို့ အကြောင်းပေါ်လာတော့ တကယ့် ကြောင်သူတော်ကြီး လုပ်ပြီး ၊ ဘာမှ မသိသလို မထေမဲ့မြင် လုပ်နေတဲ့ လူတွေနဲ့ စာရင် ငါက မယားအများကြီး ယူပြီး ငါ့မယားတွေကို သူတကာ စေ့စေ့ ကြည့်တာတောင် မခံနိုင်တဲ့ စိတ်မျိုးမွေး သေးတော့ ၊ ငါဟာ သူရဲကောင်းကြီး ဖြစ်မနေဘူးလား ၊ လူမှန်ရင် အာရုံငါးပါးအနက် တစ်ပါးပါးတော့ ကြိုက်နှစ်သက်စမြဲပဲ တချို့က ကိုယ်ကြိုက်တဲ့ အာရုံကို မကြိုက် သလိုလို ဟန်ဆောင်တတ်တယ် ။ ငါကတော့ ဟန် မဆောင်တတ်ဘူး ။ အဲဒါ ငါ့ အပြစ်ပဲ ၊ ကဲ ဟိုသတ္တဝါတွေနဲ့ စာရင် ငါဟာ မင်း သ,တ်ချင်စိတ်ပေါက်လာ လောက်တဲ့ သတ္တဝါကြီးပဲလားလို့ဟင် ... ”
ဦးကွန်းဇော်က သူ့အယူအဆကို ခပ်ရှင်းရှင်းပင် ပြောချလိုက်၏ ။ ဒါပေမဲ့ စောမူမှာ မကျေနပ်ရှာ ကျား တစ်ကောင်က သူ ဘာ့ကြောင့် သားကောင်ငယ်များ၏ အသားကို စားနေရကြောင်းကို ယုန်ငယ်တစ်ကောင်အား ရှင်းလင်းပြောပြခြင်းအားဖြင့် ထိုဆင်ခြေကို ယုန်ငယ်က လက်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ ။
“ ဒါပေမဲ့လို့ ရှင့်မှာ သနားမေတ္တာဆို လုံးလုံး မရှိဘူး ။ မိန်းမမှန်ရင် ရှင့်ငွေနဲ့ ရှင့်ကို ဖျော်ဖြေဖို့လို သဘောထားနေတော့ ရှင်ဟာ လူယုတ်မာပဲ ”
“ ဟေ ... သတ္တလောကမှာ ဘယ်သတ္တဝါကကော မိန်းမကို ဖျော်ဖြေစရာ အရာဝတ္ထုတစ်ခုလို့ သဘော မထားသလဲကွ ၊ ခု ခမ်းခမ်းနားနား မင်္ဂလာဆောင်တွေကို ကြည့်စမ်း ၊ မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို ယောက်ျားကလေးတစ်ယောက် စိန်တစ်ဆင်စာရယ် ၊ ကားတစ်စီးရယ် ၊ ကျုပ်ဟာ ဘိလပ်ပြန်ပါ ၊ အမေရိကန်ပြန်ပါ ဆိုတဲ့ ဟိတ်ဟန်တစ်လုံးရယ်နဲ့ တန်ဖိုးဖြတ်ကြတာပဲ မဟုတ်လား ။ သူတို့ကော သနားမေတ္တာနဲ့ ယှဉ်တဲ့ အချစ်ပဲလို့ ဆိုရင် ဘာကြောင့် ၊ သူဌေးသမီးက အောက်တန်းစာရေး အင်္ကျီကုပ်ပြဲနဲ့ လူငယ်ကလေးကို မချစ်ဘဲနဲ့ ၊ အမေရိ ကန်ပြန်မှ သနားမေတ္တာ ရှိရတာလဲ ။ ဒါတွေ အားလုံးဟာ စိတ်ကူးယဉ်ချက်ချည်းပဲ ။ စိတ်ကူးယဉ်ချက်ကို ဟန်ဆောင်မှု မျက်နှာဖုံးတွေ စွပ်ထားပြီး လူ့လောကကို သုတိမင်္ဂလာ ရှိအောင် လုပ်နေကြတာ ။ တို့လို မျက်နှာဖုံး မစွပ်တဲ့ လူနဲ့ကျတော့ တကယ့်ကို လူယုတ်မာ ဖြစ်သွားတော့တာပေါ့ ။ ဟေ့ မူမူ .. လူ့လောကမှာ ဝင်ဆံ့ရေး လူနဲ့ တူရေးအတွက် ၊ တိုက်ကြီးပေါ်က သူဌေးသမီးတောင် သူ့မေတ္တာကို ရောင်းစားနေရသေးရင် မင်းက ဘာကြောင့် ရောင်းမစားနိုင်ရမလဲ ၊ ဒါကို ငါ နားမလည်ဘူး ”
ထိုစကားကို မူမူလည်း နားမလည်ပါ ။ တကယ်ပင် ဦးကွန်းဇော် ပြောသလို မူမူတို့နှင့် စာသော် ဘုံစဉ် ခုနစ်ထပ်တွင် စံစားနေရသည့် နတ်သူဇာကလေးများ မိမိတို့ တစ်သက်တာ တင့်တောင့်တင့်တယ် နေထိုင်ရေးအတွက် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ မပါသော အိမ်ထောင်မှုကို ပြုရပါသလော ။
လူ့လောကတွင် အဆင့်အတန်းမီ နေထိုင်ရမှ ဟူသော ကမ္ဘာ့နိယာမ သဘောတရားသည် ဝေနေယျ အပေါင်းတို့အား ထိုမျှ ဖုံးလွှမ်းလေပြီလောဟု စိတ်အတွင်း ဝိတက်ဝိစာရ များနေမိရှာသည် ။ သင်းတို့ အဆင့်အတန်းကပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရောင်းနေရသေးလျှင် ကျေးဇူးရှင် မိခင် ဖခင်ကြီးများ စိတ်ချမ်းသာမှု ကိုယ်ချမ်းသာမှုအတွက် မိမိကိုယ်ကို ရောင်း၍ ကျေးဇူး ဆပ်ရခြင်းသည် မင်္ဂလာတရား တစ်ပါးပေလော ။
ထို့ထက် ဦးကွန်းဇော်သည် ရွက်အုပ်သီး အခြား ယောက်ျားများနှင့် နှိုင်းစာသော် သူကပင် တော်သလိုလို ဖြစ်နေသေးပါသလော ၊ လောပေါင်း များစွာသည် စောမူ၏ ဦးခေါင်းတွင် ဖြစ်လိုက် ၊ ပေါ်လိုက် ၊ ထင်လိုက် ကွယ်လိုက်နှင့် စစ်ခင်းနေသည် ဤခဏ၌ စောမူ၏ လက်မှ ဓားသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ထောက်ခနဲ ကျသွားလေ သည် ။
ဇာတ်တကာ့ ဇာတ်စာအုပ်များထဲ၌ ဤမျှ ဇာတ်ရိုက်နာ၍ လာဘိမူကား ရုပ်ရည်အားဖြင့် လည်းကောင်း ၊ စိတ်နေစိတ်ထားအားဖြင့် လည်းကောင်း ၊ ယုတ်မာညစ်ကန်းလှသော ဦးကွန်းဇော်ကို သမ္မာဒေဝနတ်ကောင်း တစ်ပါးပါးက ဒဏ်ခတ်ပြီးနောက် မကောင်းသူကို ပယ်၍ ကောင်းသူကို ကယ်သင့်လှပေပြီ ။ သနားစရာ မင်းသမီးကလေး တစ်ဦးဖြစ်သူ စောမူ ကိုလည်း မမျှော်လင့်သော အရပ်မှ ဝိဇ္ဇာ ၊ ဇော်ဂျီ ၊ တပသီ တစ်ပါးပါးက ဘွားခနဲ လာရောက် ကယ်တင်သွားဖို့ကောင်းလှပေပြီ ။ သို့သော် လောကကား အခါပေါင်းများစွာ စိတ်၏ ညင်သာစွာ ကွန့် မြူးခြင်းနှင့် ခြားနားလှပေသည် ။
တကယ့် တကယ် ဖြစ်ရသည်မှာ တောသုံးတောင် အတွင်းရှိ ဥပစ္ဆဒကကံ ပါလာသမျှ သမင် ၊ ဒရယ် ၊ ချေငယ် ၊ စိုင် ၊ ဆတ် ၊ ဖွတ် ၊ ပဒတ် အစရှိသော သတ္တဝါများမှာ ကျားတိရစ္ဆာန်၏ အဆီကိုစား အသားကိုမျိုခြင်း ခံရမည်မှာ လောကနိယာမ ဓမ္မတာ ဖြစ်နေဘိသကဲ့သို့ ကမ္မာဝစရကံ အကျိုးပေး မလှသေးရှာသော ငွေ၏ စက်ရုပ် စောမူ ခမျာမှာလည်း ကျားသတ္တဝါ ဦးကွန်းဇော်၏ စားခြင်း ၊ ဝါးခြင်း ၊ မျိုခြင်း ၊ ဆို့ခြင်းကို ခံရရှာမည်မှာ ယနေ့ မဟုတ်သော် နက်ဖြန် ဖြစ်ရမည်ကဲ့သို့ မလွှဲမရှောင်သာသော အကြောင်းသာတည်း ။
▢ ပီမိုးနင်း
📖 ဝတ္ထုပဒေသာ ပေါင်းချုပ် ( ၃ )
